Na vele chemo's en een
longontsteking tussendoor was hij half februari 2007 klaar met de
behandelingen. Hij werd schoon verklaard dus prachtig. Begin juni stond hij
onderaan de Alpe d'Huez en wist zijn nog sterk verzwakte lichaam 5 keer naar
boven te fietsen. Ongelooflijk, vooral omdat hij het als een verlies beschouwde
dat het niet 6 keer gelukt was!!!
Bas was voor ons allen een symbool van
kracht en onverzettelijkheid. 20 jaar en dan zo verschrikkelijk sterk. In 2008
was Bas terug en fietste toen voor iedereen die aan het knokken was 6 keer
omhoog. Helemaal weer de oude blaakte hij van het zelfvertrouwen, zijn leven
stond weer op de rit. Maar zoals zo vaak met deze ziekte kwam de onheilstijding
dat de kanker weer terug was. Nu ging hij voor de redding van een
stamceltransplantatie. Begin 2009 kreeg hij een portie van zijn eigen
stamcellen die de klus van het opruimen van de tumor moesten gaan klaren. De
behandeling sloeg aan en in juni stond Bas weer onderaan de berg. Samen met al
zijn teamleden fietste hij weer naar boven, meer keer dan menselijkerwijs
mogelijk was. De overwinning smaakte zoet en Bas had het weer helemaal voor
elkaar.
Dan weer een telefoontje een paar maanden
later. Toch niet weer??? Maar het antwoord was JA. Weer was het terug.
Ongelooflijk. Weer de strijd aangaan om de ziekte terug te dringen. Zijn broer
zou dit keer de donor zijn van nieuwe stamcellen. De ultieme poging. Maar dan
moest eerst die verdomde kanker weer gereduceerd worden tot nul om de
transplantatie mogelijk te maken.
Bestralingen en andere interventies
werden op zijn jonge lijf losgelaten maar dit keer bleek de kanker veel te
agressief. Niets leek te helpen en de tumor groeide tussen twee kuren gewoon
weer door.
Op 6 november kreeg hij te horen dat het ziekenhuis niets meer
voor hem kon doen. Dat zal je verteld worden!!!
Bas belde me zelf op en
dit keer had ik totaal geen tekst. Wat moet dat voor hem betekenen raasde het
door mijn kop? Wat betekent dit voor zijn ouders, zijn broer die hem zijn
stamcellen zou geven? Kanker heb je met zijn allen dus deze klap kwam ook bij
iedereen binnen als een mokerslag. Het was een surrealistisch telefoongesprek.
Sprakeloos zaten we aan de lijn en even was er slechts stilte.
Bas gaf
echter aan gewoon door te knokken. Kop in het zand of niet, hij zou nu laten
zien wie de sterkste is. Op zijn blog schreef hij dat dit het moment was om
furore te maken en dat slechts het traject in het ziekenhuis zou
stoppen.
Iedereen werd gemobiliseerd om aan Bas te
denken tussen 20:00 en 20:10 uur op zondagavond. Maandag kreeg hij te horen dat
er toch nog iets geprobeerd zou kunnen worden maar met heel weinig kans op
succes. En… wonderwel bleek er iets merkwaardigs te gebeuren. Twee weken
later zijn de tumoren geslonken en krijgt hij toch zijn
stamceltransplantatie.
Wat of wie of hoe dit is gebeurd zal wellicht nog
lang een raadsel blijven. Feit is dat Bas binnenkort zijn broers stamcellen
krijgt en dat hij furore gaat maken. Voor mij heeft hij dat al ruimschoots
gedaan. Als ik ooit om motivatie verlegen zit, hoef ik maar aan deze kanjer te
denken en dan vlieg ik weer.
We gaan nog heel lang genieten van dit
bijzondere mens die nu al een voorbeeld is voor velen. Daarmee geeft hij
iedereen het mooiste van zichzelf. Hij geeft zijn ongelooflijke kracht als
voorbeeld om van te leren.
Wat zijn mensen toch verschrikkelijk mooi,
en deze is wel heel bijzonder :-)
|
