Opgeven is Geen Optie
Over het Ontsteken van de
Kaars
We were born to manifest the glory of spirit
which is within us.
It is not just in some of us; it is in
everyone.
And as we let our light shine, we give others permission to do
the same.
As we are liberated from our own fear, our presence liberates
others.
In 2005 ben ik van baan veranderd, omdat ik 70
uur per week werkte. Dat was gewoon niet goed. Maar nu werk ik nog steeds 70
uur per week, 40 uur voor mijn werkgever en 30 voor Alpe d'HuZes. En dat is
wél goed. Een merkwaardige ontwikkeling op het eerste gezicht. Toch
staat Marjolijn, mijn vrouw, die toch als eerste de nadelen daarvan zou moeten
ondervinden, achter me. En dat dat lang niet altijd meevalt, besef ik voor de
volle honderd procent. Terugkijkend zie ik drie momenten die beslissend zijn
geweest voor deze ontwikkeling.
Even terug naar 1998, toen ik na
een loopbaan van ongeveer 13 jaar overstapte van De Nederlandsche Bank naar
CMG. Een overstap die Marjolijn niet heeft toegejuicht. Ze kent de wereld van
consultancy en gaf al voor mijn besluit aan dat CMG niet bij mijn karakter
past. Nooit heeft zij meer gelijk gehad, maar op een manier die ik toen niet
begreep�
In de consultancy ben je nooit
klaar. Je bent niet klaar als je 60 uur werkt, maar ook niet met 100 uur per
week. Steeds zie je dat er nog wat te doen is en dat jij degene bent die dit
moet oppakken, want alleen jij kunt het en alleen jij bent die onmisbare
persoon. Dat was niet zomaar een gedachte, of zelfoverschatting, maar een
feitelijke constatering. Als je zoals ik over een tomeloze energie beschikt en
uiterst resultaatgericht bent, laat je weinig aan anderen over en pak je steeds
nieuwe dingen op, of beter: erbij. Dit werk heeft me veel gebracht en veel
opgeleverd. Ik heb er ook goede vrienden gemaakt, vrienden voor het leven. Een
van hen is Coen van Veenendaal. In 1998 gaf hij een training Sales. Verkopen,
dat is wat Coen kan.
En dat lukt hem, omdat hij als geen ander weet
hoe mensen in elkaar zitten en bovendien redeneert vanuit de sterke overtuiging
dat mensen altijd verantwoordelijk blijven voor alles wat ze doen. Het was voor
mij een eyeopener. Maar gek genoeg niet in 1998. Dat is later gekomen.
Bovendien bleek Coen meer te kunnen dan verkopen alleen.
Na verloop van tijd brak onvermijdelijk die
periode van 100 uur per week aan en ging het mis. Als je zoveel werkt zie je
alleen nog maar collega's en klanten. Geen vrouw, geen kinderen en geen
vrienden. Hooguit 'even kort', op momenten dat het mij uitkwam. Ik maakte
weliswaar nieuwe vrienden, maar oude vrienden raakten in de verdrukking, om
maar te zwijgen over mijn vrouw en mijn kinderen. Alleen, die klagen niet zo
snel. Die glijden langzaam met je mee in dat ritme en dan dreigt vervreemding.
Op een dag ging het mis en op diezelfde dag werd mij duidelijk waar Marjolijns
kracht ligt. Ze stond voor me, tranen in de ogen, en sprak heel kort:
'Is dit het nu Peter? Is dit het
wat we nu nog hebben? Wat hebben we nu nog samen?'
Het was 2001, we hadden twee schitterende
jongens en we kenden elkaar al 18 jaar. Marjolijn had de kracht om ons probleem
bespreekbaar te maken. Ik had altijd de woorden klaar gehad, maar moest nu
luisteren.
Al mijn hele leven vind ik dat je
niet gaat scheiden als je kinderen hebt. Na Marjolijns vragen werd het me
duidelijk dat ik voor een stevige beslissing stond, want ik was degene die nu
in beweging moest komen. Ik was degene die mijn werk belangrijker vond dan mijn
vrouw en mijn kinderen. Ik moest een belangrijke wending aan mijn leven geven.
Zou ik dat kunnen en zou ik dat doen?
Door de situatie waar ik mijzelf in had
gemanoeuvreerd en die door Marjolijn kernachtig aan de orde werd gesteld, werd
ik teruggeworpen op de vraag wat wezenlijk van belang is in het leven. Het
fysieke of het spirituele? Werk of gezin? Status of vrienden? Wie bepaalt de
richting en wie bepaalt wat goed is en wat niet?
Ik heb geen steun van een geloof. Het
is mijn overtuiging dat ik dat niet nodig heb. Ik ben niet religieus opgevoed
en ben er rond mijn 18e van overtuigd geraakt dat atheïsme beter bij me
past dan religie. Als ik ben overleden, op mijn 87e, leef ik alleen nog voort
in de gedachten en het gevoel van mijn dierbaren. Milo, Jaron, Marjolijn (als
ze mij overleeft), mijn kleinkinderen en ongetwijfeld enkele goede vrienden.
Maar dan moet ik wel zorgen dat er iets in hun gedachten en gevoel blijft
hangen waarvan ze kunnen zeggen: 'Peter stond voor
'.
Het vervelende is nou juist dat ik
nooit een keuze heb willen maken voor het een of het ander. Kennelijk bestaat
het leven uit verschillende dimensies en tot dan toe had ik er altijd naar
gestreefd om alles in evenwicht met elkaar te krijgen. Ik was er immers van
overtuigd dat een goede balans tussen geest en lichaam de basis vormt voor een
Goed, Gelukkig en Gezond leven. Ik geloof sterk in de louterende werking van
lichamelijk afzien. 'Zonder weerstand geen glans' is mij op het lijf
geschreven. Dat is me meegegeven door mijn opvoeding. Mijn vader en moeder
hebben altijd moeten knokken voor hun bestaan. Gelukkig hebben ze het nu
materieel beter, maar armoede is hun deel geweest. Ik heb dat zelf niet gekend,
maar heb wel het besef meegekregen dat de zaken in het leven niet
vanzelfsprekend zijn. En dat is maar goed ook, anders
was ik niet te genieten geweest. Zondagskinderen en witte raven, die scoren bij
mij niet, omdat het besef van de beperking bij hen ontbreekt. Als ik verwende
kinderen hoor, lopen de rillingen mij over het lijf. Als ik rijkdom zie zonder
het besef daarvan, word ik ongemeen fel.
Ik besloot toen mijn leven anders in te
richten. Ik besloot het werk terug te dringen en mijn kinderen en mijn vrouw
belangrijker te gaan vinden. Dat klinkt gek: 'Ik besloot
' Maar als je ergens
voor kiest, dan moet je er ook voor gaan. Ik wist gewoon dat als ik hiertoe
besloot, het belang steeds sterker zou worden en het gevoel intenser. Ik
besefte dat mijn kinderen en mijn vrouw er altijd zijn en ik hen daarom als
vanzelfsprekend was gaan ervaren. Dat moest veranderen. Ik ben ervoor door het
stof gegaan, maar het resultaat is er dan ook naar geweest. Alles kwam beter in
balans. En toch
Later bleek dat ik slechts de eerste stap had gezet.
Op 7 januari 2005 werd die balans
namelijk ernstig verstoord. Sinds die dag leef ik met kanker. De diagnose
'kanker' is een dreun, een dreun die heel hard aankomt. Opeens ben je los van
alles, los van de wereld en los van je kinderen en je vrouw. Die dreun is voor
jou en er is niemand die je op dat moment kan helpen. Ik had alleen mezelf. Nu
was het erop of eronder. Mijn karaktereigenschappen, die me helpen in mijn werk
en mijn sport, moesten me nu ook dit dal uit trekken.
Het klinkt ongelooflijk, maar in drie dagen
had ik mezelf hervonden en wist ik waar ik naar toe moest. De basis hiervoor
ligt in mijn afkomst. Mijn grootvader is wees geworden toen hij drie jaar oud
was. Zijn vader heeft hij nooit gekend, die was al overleden toen hij geboren
werd, en zijn moeder verdronk toen ze hem uit een kanaal probeerde te redden,
terwijl hij uit zichzelf de kant op kroop. Nog amper bekomen van de schrik en
druipnat kreeg hij een stapeltje kleren en moest in zijn eentje naar een dorpje
lopen waar iemand hem zou opwachten. Dat dorp was
Wat ik meemaak is daarbij vergeleken
kinderspel. Dagelijks moeten we ons realiseren wat we hebben en wat we daarvan
hebben gekregen. Daar hebben onze ouders en grootouders voor gezorgd en ons
eigen aandeel is maar bescheiden.
Het is dan ook vanaf 10 januari 2005
dat ik een keuze heb gemaakt en me ten doel heb gesteld anderen te helpen in
hun strijd voor een Goed, Gelukkig en Gezond leven. Dat is waar ik voor sta.
Het is goed mogelijk om een gezond leven te leiden met kanker. Ik ben er het
levende bewijs van. Je moet er veel voor doen, maar je krijgt er ook wat voor
terug. Op 10 januari 2005 heb ik besloten dat ik zou gaan bewijzen dat ik
mét kanker Goed, Gezond en Gelukkig oud kan worden. Daar had ik mijn
achtergrond bij nodig. Mijn opvoeding en mijn opvattingen, keurig netjes
verankerd in mijn karakter. En daar had en heb ik mijn kinderen en mijn vrouw
bij nodig!
De relatie met Marjolijn en mijn twee
jongens beleef ik vanaf die dag steeds intenser. Mijn besluit van 2001, meer
tijd aan hen te besteden, had werkelijk geholpen. Maar wat mij die dag
overkwam, is de diagnose kanker. Juist hierdoor is er een intens besef van
geluk gekomen als ik met mijn gezin ben. Ik neem 's ochtends afscheid van mijn
vrouw als ze naar haar werk gaat, breng mijn jongens naar school en 's avonds
tref ik ze weer thuis. Voor ik ga slapen zoek ik ze altijd even op in hun
kamer. Bijna altijd slapend, maar ik moet ze zien en ik moet hun nog een
nachtkus geven! Ik maak al mijn vakantiedagen op om bij hen te zijn. Ik richt
mijn leven zo in dat ik ze veel zie, beleef en onvoorstelbaar van ze geniet. Ik
leef mijn leven alsof het morgenochtend afgelopen kan zijn en dat maakt mij
intens gelukkig.
Eind 2005 nam ik het besluit terug te
keren naar De Nederlandsche Bank. Terug op het oude nest, terug in een
vertrouwde omgeving met mooie mensen. Terug in een omgeving waar je behoorlijk
stevig moet werken, maar waar het genoeg is om je werk goed te doen en waar het
niet noodzakelijk is om ieder jaar 10 uur per week meer dan het jaar daarvoor te
werken. Ik opereer in een werkomgeving die een gezonde balans met privé
voorstaat en voel me er iedere dag een stukje meer tevreden en 'thuis'.
In 2005 zette ik dan ook de tweede stap. Mijn
privé kwam heel mooi op orde en ik kreeg werk op een niveau dat in balans
is met mijn privé. Het mooie is dat mijn ziekte dit versterkt heeft en
mijn leven na de korte periode van onbalans juist meer in balans heeft
gebracht. Maar er gebeurde nog iets in 2005.
In die zomer vatte
In mijn werk heb je eigenschappen nodig
als resultaatgerichtheid, discipline, doorzettingsvermogen, leiderschap,
initiatief, sociale en communicatieve vaardigheden en in mijn geval voeg ik
daar een tomeloze energie, authenticiteit en een sterke drive aan toe. Al die
eigenschappen kan ik ook gebruiken voor Alpe d'HuZes. Geen gezeur over
irrelevante zaken. Alleen die dingen doen die het doel dichterbij brengen. Zorg
voor een grenzeloos enthousiasme waardoor mensen mee gaan doen, die iets
bijdragen en die het beste uit zichzelf willen geven. Met discipline werk ik
mij door de moeilijke periodes heen. Lang niet iedere klus is leuk om te doen.
Met een knipoog naar mijn vader en moeder en natuurlijk mijn grootvader bereik
ik mijn doel. Zij hebben wel meer te verstouwen gehad in het verleden. Wat zeur
ik nu in de huidige omstandigheden en in het huidige tijdsgewricht? Mijn
doorzettingsvermogen kent geen grenzen. Da's mooi, want sommige opdrachten
vergen een lange adem. Een chemokuur is wat anders dan het herstellen van een
longontsteking (ik spreek uit ervaring met beide), maar ook daar komt een einde
aan. Mijn onderscheidingsvermogen is van groot belang om de hoofd- van de
bijzaken te kunnen scheiden. 7 januari 2005 heeft mijn prioriteitenlijstje
danig op zijn kop gezet. Waren er voor die datum nog wel eens triviale zaken
die mijn weg kruisten, daarna niet meer. Ik ga ervoor om 87 te worden, dat is
bekend, maar mocht dit onverhoopt niet het geval zijn, dan zal ik ervoor zorgen
dat ik in een kortere tijd die dingen heb gedaan die van belang zijn. Mijn
sociale en communicatieve vaardigheden gebruik ik om alles
onder woorden te brengen wat vereist is om het doel te bereiken. Ik zet zaken
makkelijk op papier en spreek eveneens makkelijk over moeilijke onderwerpen. Ik
haal die kracht uit mijn eigen situatie. Ik weet woorden te vinden die
omschrijven wat er gedurende de dag door mijn hoofd speelt: onzekerheid,
doodsangst, het gevoel gefaald te hebben, de overtuiging dat mijn leven nog
niet af is, maar wel af kan lopen. Ik heb van mijn moeder een forse dosis
extravert gedrag en een ongeneeslijk optimisme meegekregen en daar ben ik haar
tot op de dag van vandaag dankbaar voor. In veel gevallen ken ik geen schroom,
omdat ik over dingen praat waar ik mij niet voor hoef te schamen, maar die
velen beroeren.
Tot slot de eigenschap die mij zo
ongeschikt voor de consultancy maakte, mijn tomeloze energie. Daar blijf ik mij
over verbazen. Waar komt die vandaan? Hoe heeft dit zo kunnen komen? Wie het
weet mag het zeggen, maar het voelt geweldig. Ik vecht mij door de kuren heen.
Stap de avond van de eerste dag al voor een half uurtje op mijn fiets. De
volgende dag fiets ik weer naar mijn werk. Ik voel me redelijk en de dag daarna
al weer beter. Iedereen behandelt mij normaal en daardoor doe ik ook normaal. Of
is het andersom? Zodra de behandeling enigszins achter me ligt, pak ik de draad
weer op en richt mij op het gestelde doel. Niets, maar dan ook werkelijk niets
anders dan mijn vrouw en kinderen kunnen mij hiervan weerhouden. Ook fysieke
beperkingen niet. Je kunt wel bij de pakken neer gaan zitten en
jezelf zielig vinden, maar ik kijk naar al die mensen die de
dingen niet meer kunnen die ik nog wel kan. Dan klaag je niet, dan ga je
door.
Op 10 januari 2005 startte mijn missie.
Daarna begon Alpe d´HuZes en heeft er iets plaatsgevonden wat
ik maar het beste kan omschrijven met de uitdrukking: 'Ik ontstak mijn eigen
kaars'. Deze gedachte is ontleend aan een tekst van Marianne Williamson, een
tekst die vaak ten onrechte is toegeschreven aan Nelson Mandela. Het is precies
wat ik bedoel:
OUR DEEPEST
FEAR
Our
deepest fear is not that we are
inadequate,
Our
deepest fear is that we are powerful beyond
measure.
It is our Light, not our darkness,
that most frightens us.
We
ask ourselves, who am I to be brilliant, gorgeous, talented,
Fabulous?
Actually, who are you NOT to
be?
You are a child of
spirit.
Your
playing small does not serve the
world.
There is nothing enlightened about
shrinking so that others won't feel insecure around
you.
We were born to manifest the glory
of spirit which is within us.
It is
not just in some of us; it is in
everyone.
And as we let our light shine, we
give others permission to do the same.
As we
are liberated from our own fear, our presence liberates
others.
Alpe d'HuZes heeft
een vlucht genomen waar we met z'n allen een enorme energie aan ontlenen. Wat
er gebeurde, is dat Alpe d'HuZes iets heeft aangeboord wat in mijn vermogen
ligt. En daardoor kon ik die kaars in mezelf aansteken. Wat er gebeurde is, dat
ik met mijn voornemen om te laten zien dat je Goed, Gezond en Gelukkig kunt
leven met kanker, kracht bijzette aan wat Coen voor ogen heeft: 'Het is veel
mooier iets voor anderen te doen dan voor jezelf.' En daardoor begon de vlam in
Coen harder te branden. Wat er gebeurde, is dat wij elkaars drive zo versterken
dat er velen door geraakt worden en zich realiseren hoe mooi ze zijn en wat ze
teweeg kunnen brengen om óók anderen te helpen.
Voor mij vult het in wat ik me op 10
januari 2005 had voorgenomen: anderen helpen in hun strijd voor een Goed,
Gelukkig en Gezond leven, mét kanker. Dit is mijn missie. Zo voelt het
en dat voelt goed. Het geeft een doel en richt mij. Het is Coen geweest die
hierbij van groot belang is geweest en nog steeds is. Ik ben Coen dankbaar. Ik
weet dat ik mijn kaars zelf heb aangestoken, maar hij is het die het
zwavelstokje heeft aangereikt.
Opgeven is Geen Optie!