Opgeven is Geen Optie
Opgeven doe je met je Verstand, doorvechten met je
Gevoel en een sterk doel voor ogen
Voor ons Alpe d’HuZessers is het geen vraag meer, maar voor veel anderen nog wel: ‘Hoe is
het toch mogelijk dat zoveel renners die top van Alpe
d’Huez 6 keer hebben gehaald?’
Het antwoord ligt besloten in het stukje van Nout Wellink, gek genoeg bepaald geen fietser, in
ons boek Opgeven is Geen Optie. Nout stelt: ´Opgeven doe je met je Verstand, doorvechten
met je Gevoel en een sterk doel voor ogen. Alleen
doorvechtend kan je doel binnen bereik komen’.
Wellink ziet kans om
in zo’n puntig en kort stukje treffend weer te geven waar het
bij ons Alpe
d´HuZessers om gaat.
Lees het er maar op na.
Mijn leven lang heb ik moeite gehad met de verschillen tussen Gevoel en Verstand. Wat moet
je voorop stellen en wanneer moet je dat doen? Het ligt in onze westerse maatschappij immers
zo voor de hand om het verstand voorop te stellen.
Denk goed na en handel dan pas. Maar is dat wel altijd een
goede leidraad?
Ik ben gezegend met een goed stel hersens. Ik heb op school het vwo afgerond en daarna een
hbo-opleiding gevolgd. Naast mijn werk heb ik ook nog eens een universitaire opleiding
gedaan, zodat ik drs. voor mijn naam mag zetten. Op basis van deze gegevens mag je
veronderstellen dat ik verstand heb.
Toch heeft me dat nooit helemaal bevredigd. Als ik een lange periode bezig was met mijn
verstand, bijvoorbeeld tijdens het studeren, dan had ik het onbedwingbare gevoel me
hiertegen af te willen zetten en deel te nemen aan een ander soort leven. Laat mij maar aan het
werk gaan. Mijn taalgebruik werd platter, mijn gedrag minder acceptabel in het
studentengezelschap en mijn irritatie ten aanzien van mijn medestudenten groeide navenant.
Kortom, ik was aan iets anders toe. Gelukkig kon ik in de vakanties meestal snel aan het werk
in de land- en tuinbouw en dat was oprecht een verademing. Niet dat ingewikkelde gepraat,
niet dat vreselijk verantwoorde leven, maar gewoon lekker met een goed stel vrienden
snoeihard werken en in het weekeinde vooral veel zuipen, want met drinken had het weinig te
maken en bovendien was dat voor
‘professoren’.
Maar ja, als ik dan weer een tijdje mijn gevoel navolgde en aan het werk was, begon het leven
weer ‘plat’ te worden, ging ik over ingewikkelde dingen praten als het milieu, de politiek,
boeken, vooral veel over boeken en al gauw was ik blij dat de vakanties erop zaten en ik weer
kon gaan studeren. Na mijn studententijd kreeg ik een baan en koos ik voor de triathlon als
uitlaatklep. Buiten mijn werk, 50 uur per week, vormt een uurtje of 15 trainen de compensatie
voor het werken met mijn kop.
Broodnodig!
Kortom: ik moest altijd zoeken naar de juiste balans tussen het volgen van mijn verstand en
het volgen van mijn gevoel. Of was het zoeken naar deze balans toch niet gewoon het volgen
van mijn gevoel?
De balans tussen verstand en gevoel is van groot belang in mijn bestaan. Ik blijf op die manier
oog houden voor de nuanceringen in het leven. Houd ik deze balans niet in de gaten, dan
wordt het leven zwart-wit. Kan ik mij dit in mijn werk en de triathlon soms nog wel
veroorloven, de balans is van onschatbare waarde voor mijn leven in en met mijn gezin en
mijn dierbaren.
Ik ben vader en ik ben echtgenoot. Ik heb een fantastische vrouw, al 23 jaar en ik heb twee
fenomenale kinderen, een van 10 en een van 7. Het is van belang voor hen dat ze opgroeien in
Rust, Reinheid en Regelmaat, opdat ze later een leven leiden dat Goed, Gelukkig en Gezond
is. Ik geloof daar oprecht in en ik zal daar alles voor doen en laten. Daarom kenmerkt mijn
leven zich door een sterke loyaliteit aan mijn gezin. Ik wil mijn kinderen geborgenheid geven,
waardoor ze zich veilig voelen. Ik wil het voorbeeld geven, opdat ze later een goed, gelukkig
en gezond leven leiden. Als vader moet je er zijn en moet je de dingen doen die je kinderen
nodig hebben. Dat heb ik zo met mijn vader ervaren en dat zal ik doorgeven. Ik ben ervan
overtuigd dat mijn kinderen het nodig hebben dat ik er ben, dat ik geborgenheid uitstraal,
veiligheid biedt, kwaad op ze wordt, van ze houdt, veel met ze doe, soms dingen niet met ze
doe. Hun leer hoe te leven en op mijn manier het voorbeeld voor hen ben. Ik laat hun de
Kunst van Het Leven zien en daarbij volg ik mijn
gevoel!
Ja, dat lijkt pretentieus, maar ik heb het grote geluk het ze te kunnen laten zien. Ik leef goed,
ik leef gelukkig en ik leef gezond, maar met Kanker. Ongetwijfeld had ik het zonder kanker
ook kunnen laten zien, maar zoals het geen enkele zin heeft om de vraag te stellen:‘Waarom
heb ik kanker gekregen?’ zo heeft het ook geen zin om na te denken over de vraag hoe ik het
zonder kanker had geflikt. Kanker heb ik, daar moet ik mee leven en ik raak het voorlopig ook
niet meer kwijt. Het leven is een kunst en ik zie het als mijn plicht dit te laten zien. In mijn
gezin aan mijn kinderen, maar in ander verband aan medepatiënten. Ook hierbij volg ik mijn
gevoel.
Ik kom nu tot het succes van Alpe d’ HuZes. En geloof me, het is voor mij niets anders dan
een ultieme zoektocht naar de balans tussen verstand en gevoel geweest. Zij het dat de balans
op een bepaald moment sterk is doorgeslagen…naar het
volgen van mijn gevoel.
Toen Marie-José Kersten op 21 maart constateerde dat de kanker terug was, was dat een
dreun. Ik ging mentaal onderuit en was de draad kwijt. Als een stuurloos schip dreef ik rond
op zoek naar een kapitein die de juiste richting aangaf. Na enkele dagen dolen en worstelen
met de vraag ‘Hoe nu verder?’ kreeg ik in het weekeinde ook nog even ongenadig op mijn
sodemieter van mijn vrienden op de fiets. ‘Ben jij nou die vent van Opgeven is Geen Optie?’
Bijt je vast en zet door tegen beter weten in. Dat was het. Ik moest er gewoon voor zorgen dat
ik mijn lijf zover kreeg dat ik 6 keer die Alp d’Huez op kon fietsen op de 6e van de 6e van
2006. Desnoods op geestkracht.
‘Opgeven is Geen Optie’ is dan misschien voor velen een sportterm, voor mij is het het
verschil tussen leven en dood. En dan is er maar een uitkomst: doorgaan. Kort geleden vroeg
iemand of het dan nooit genoeg is. Mijn antwoord hierop was eenvoudig: ‘Het is nooit genoeg
als het om het leven gaat.’ Daar is het veel te mooi voor.
Ik richtte me als het ware even tot mijn overleden grootvader: ‘Geen denken aan dat je me op
korte termijn al tegen gaat
komen!’
Het zal wel nooit wetenschappelijk bewezen kunnen worden, maar voor mij staat vast dat
hierdoor de kanker de wachtkamer inging, mijn bloedwaarden stegen en ik Alpe d’HuZes met
succes heb meegefietst. Mijn lijf was door mijn geest, en dat is wat anders dan mijn verstand,
gecorrigeerd en weer op sterkte. De kracht van het gevoel was zo immens dat ik met de week
sterker werd, terwijl Marie-José juist verwachtte
dat ik zwakker zou worden en voor de 6e juni al behandeld zou moeten
worden.
Dit geldt voor mij, maar hoe zit dat met
anderen?
Toen
hebben we een enorme vergissing begaan. We dachten dat minstens de helft het niet zou
redden. Wat een inschattingsfout, en gezien het bovenstaande zou ik mij eigenlijk diep
moeten schamen en beter moeten weten. Bijna iedereen haalde het en de belangrijkste reden
was dat we niet omhoog reden voor een sportieve prestatie. We reden omhoog voor een
dierbare: vriend of vriendin, vrouw of man, moeder of vader, broer of zus en in een aantal
gevallen voor onszelf. We hebben op 6 juni kracht geput uit emotie en die blijkt sterker dan
de kracht die voortkomt uit het
verstand.
Een prachtige reactie van een deelnemer:
‘Peter, je denkt toch zeker niet dat ik voor een sportprestatie nog de vijfde, laat staan de zesde
keer omhoog was gegaan? Ik doe dit voor al die mensen die aan kanker zijn overleden en in
de hoop dat mijn werk op die kloteberg ertoe bijdraagt dat er minder mensen aan kanker
zullen sterven’.
En een ander zei:
‘Peter, wat is nou 6 keer klimmen? 6 keer anderhalf uur pijn, bloed, zweet, tranen, maar als je
je benen stil houdt boven op de berg, is alles weer normaal. Dat kunnen al die mensen met
kanker niet. Die kunnen hun benen niet stil
houden’.
Het motto van onze actie is ‘Opgeven is Geen Optie’. Met hoofdletters geschreven. Het motto
zit in onze vezels. Ons wielrenners. In de volgende editie van Alpe d’ HuZes gaan we hier
weer aan appelleren, maar dan niet alleen bij de
renners.
Ik onderscheid vier groepen die we gaan aanspreken op ‘Opgeven is Geen Optie’ en die het
motto hoog moeten houden. Ten eerste de fietsers op de berg, want als zij opgeven komt er
minder geld van de sponsors. Ten tweede de sponsors, want als zij opgeven is er geen geld
voor onderzoek en behandeling. Ten derde de patiënten, want als zij opgeven gaan ze dood en
ten slotte de artsen, want als zij opgeven gaan de patiënten dood. We hebben elkaar nodig en
moeten elkaar versterken.
Denk nog even aan de woorden van Wellink: 'Opgeven doe je met je Verstand, doorvechten
met je Gevoel en een sterk doel voor ogen. Alleen doorvechtend kan je doel binnen bereik
komen’.
We hebben elkaar nodig en alleen als we ons door ons gevoel laten leiden en voor korte tijd
het verstand aan de kant zetten, kunnen we het moeilijke doel bereiken. Dan kunnen de
fietsers die bergtop 6 keer halen, durven de sponsors net iets meer te doneren dan van het
bedrijfsbeleid mag (7777 euro voor een renner), maken de patiënten de geboorte van hun
kleinkind mee of worden 87 jaar oud, en vinden de artsen het levensverlengende of genezende
medicijn.
Ook deze laatste groep, de artsen, spreek ik aan. Ook zij moeten boven zichzelf uitstijgen en
soms afwijken van de gebaande paden. De oplossing zal hem soms niet zitten in het volgen
van de gangbare methodes, maar in een gevoelsmatige aanpak. Laat je eens een keer leiden
door je gevoel net als die 66 renners die op 5 juni 2006 met de zenuwen in hun lijf dachten
aan de dag van morgen. ‘6 keer, is dat haalbaar? 6 keer, is dat verstandig? Ik moet er niet aan
denken!’ En dat is precies wat er gebeurde op 6 juni: op die fiets stappen, niet meer nadenken
en doorrammen. We hebben ons voorbereid en nu zijn we er voor de mensen waar we het
voor doen. Voor mijn moeder, voor mijn vader, voor vriend of vriendin en soms voor onszelf.
Vandaag laten we ons door ons gevoel leiden. Vandaag putten we kracht uit emotie. Morgen
weer met verstand herstellen.
Niets is onmogelijk als je je gevoel voorop zet. Immers: Opgeven is Geen Optie! Luister naar
bankier Wellink die zich door zijn gevoel liet leiden. Ook
voor anderen moet dit mogelijk zijn.
Ik ben ongelooflijk blij dat ik deel heb mogen nemen aan Alpe d’ HuZes en zal er volgend
jaar weer staan. Immers …
Opgeven is Geen
Optie!