Vroeger heb ook IK een racefiets gehad, jawel!

Na maanden hard werken en sparen werd ik de trotse eigenaar van een mooie zilverkleurige Motobecane. Ik voelde me heel wat als ik met de wind door mijn haren langs het water reed.

Ik was er van overtuigd dat wielrennen in m'n genen zat; Keetie van Oosten-Hage was familie van me en ook al kende ik haar niet persoonlijk, ik leek vast op haar……

Op 17-jarige leeftijd fietste ik zelfs samen met m'n beste vriendin een paar weken door Nederland. Maar de lol van het fietsen verging me na verloop van tijd vanwege rugpijn. Dat werd steeds erger en om na iedere rit een paar dagen niet meer op of neer te kunnen vond ik iets te ver gaan.

Dus werden de fietsritjes steeds korter en uiteindelijk werd mijn trotse bezit een object dat in de weg stond en uiteindelijk weg stond te roesten.

Fietsen op een racefiets heeft voor mij altijd synoniem gestaan met pijn in mijn rug. En dus was dat altijd mijn grootste excuus als Frank voor de zoveelste keer probeerde me op een racefiets te krijgen.

Eén keer lukte het hem wel.

Ik herinner het me nog als de dag van gisteren, Frank ook……

Zijn spiksplinternieuwe racefiets was eindelijk klaar. Er moest natuurlijk gelijk even een rondje mee worden gereden.

Zijn aanstekelijke enthousiasme sloeg op me over en ik vergat m'n rug.

Tot op de dag van vandaag weet ik niet wat hem bezielde om zijn mooie fiets van nog geen uur oud toe te vertrouwen aan iemand die een haat-liefde-verhouding had met een racefiets. Als ik wilde, mocht ik ook een stukje rijden…… Als tegenwoordig iemand zoiets voorstelt kijk ik hem aan alsof hij een oneerbaar voorstel heeft gedaan en ga ik daar uiteraard niet op in. 

Dus daar ging Es.

Het was godzijdank rustig op de weg en het ging best lekker.

Wat heet! Ik waande me weer in het verleden en alhoewel de wapperende haren er niet meer waren leek ik ze toch te voelen. Het fietste heerlijk, Frank fietste naast me en ineens kon ik me zijn wens om samen te kunnen fietsen heel goed voorstellen.

Totdat ik moest stoppen bij het stoplicht…… Niet gewend aan die klikklak-pedalen, te veel bezig met het euforische gevoel wat me ten deel was gevallen, zag ik de stoplichten te snel voor me opdoemen. Ik riep nog: "Hoe moeten m'n voe……", maar 't was al te laat……hoe knullig……ik viel gewoon om! Het krassende geluid van steen op fiets heeft me nog lange tijd achtervolgd in m'n dromen. De pijn van de val viel in het niet bij het aanschouwen van het gezicht van Frank. Ongeloof, bezorgdheid (om mij of om zijn fiets?), het waren pijnlijke momenten voor zowel Frank als mij. Het zal u niet verbazen dat dat mijn laatste meters op een racefiets waren.

Die pijn in mijn rug is in de loop van de jaren (ook zonder fietsen) niet over gegaan en toch ga ik de stoute schoenen aan trekken.

Fietsende mannen in m'n gezin, fietsende kanjers om me heen, verhalen van kanjers die met rugpijn en zwakke ruggen toch die Alpe opgingen; waarom zij wel en ik niet? Ik ga het ook proberen!!

Ik stap weliswaar niet op een racefiets, maar ik ga een mountainbike aanschaffen…… Alleen ……zonder klikklak-pedalen!