Column 2 december 2007: Eindejaar

Eind december gun ik mezelf altijd tijd om terug te blikken naar het jaar dat achter me ligt. Even een moment van bezinning. Heb ik mijn dromen waar gemaakt? Heb ik gedaan wat ik wilde doen? Wat waren de mooie momenten en wat had ik anders willen doen?

Andere jaren waren foto's een mooi hulpmiddel om te kijken hoe ons jaar er uit had gezien, oh, ja, dat hebben we ook gedaan, oh, ja, weet je dat nog…. Even door m'n agenda bladeren om glimlachend m'n aantekeningetjes te lezen. Dit jaar was dat echter helemaal niet nodig. Het jaar 2007 staat me nog zo helder voor de geest en ik denk nog dagelijks aan de vele mooie Alpe-momenten.

Begin 2007 hadden we als gezin een Goed leven, waren heel Gelukkig met elkaar en alles liep op rolletjes, we waren Gezond, dus wat hadden we eigenlijk nog te wensen? Dat het leven er zoveel mooier uit kon zien mochten we na 9 januari ervaren. Op die dag besloot Frank om zich in te schrijven voor de Alpe d'HuZes +1. Ik had toen niet kunnen vermoeden wat die beslissing met mij zou doen.

Ik moet bekennen dat mijn enthousiasme voor het wielrennen niet bijster groot was. Door de jaren heen was het de grote hobby van Frank geworden en ik doolde er maar wat omheen. Grote tochten in Oostenrijk en Noorwegen fietste hij zonder mijn aanwezigheid en daar hadden we allebei vrede mee. Ik kon niet warm of koud worden van een mooie racefiets en fietsvakanties? Helaas, die waren niet aan mij besteed. Gelukkig sloeg de fietsgekte over op 2 van onze zonen, zodat thuis en tijdens vakanties genoeg gefietst werd, terwijl ik mijn eigen ding deed.

Waarom besloot ik dan om mee te gaan naar de Wielerzesdaagse in Rotterdam op 9 januari? Geen idee. Hadden we het te druk gehad in de decembermaand en te weinig samen gedaan? Ik zal het nooit weten. Maar daar op die tribune sprak Frank de legendarische woorden: "Es, daar ga ik aan meedoen, ik ga 7 keer de Alpe d'Huez opfietsen voor het goede doel." Ik wist niet waar hij het over had en waarvoor het was, maar gek genoeg heb ik geen moment gedacht dat zeven keer onmogelijk was. Terwijl ik de Alpe ken en bij andere grote tochten wel eens mijn twijfels en onzekerheden had.

De volgende dag maakten we via de site kennis met de Stichting Alpe d'HuZes. En vanaf dat moment was ik verkocht. Ik heb ademloos de verhalen gelezen van de deelnemers, hun tranen werden mijn tranen en ik voelde een verbondenheid die ik niet kon verklaren. Ik kende niemand van die club, maar de warmte en het enthousiasme die van mijn beeldscherm afspatten deden iets met me. Dit was niet zomaar iets…..

Tussen die negende januari en vandaag zitten prachtige herinneringen. Ik leerde zoveel nieuwe mensen kennen, mooie, pure, lieve, (h)eerlijke mensen. Het voelde zo goed, het voelde als thuiskomen. Het was alsof ik in een andere wereld stapte. Misschien was ik altijd wel onbewust op zoek naar dit, maar wist ik niet waar ik het moest vinden…… Ik herinner me ontmoetingen, momenten die ik koester. Ik herlees mailtjes en ik voel hoe ik veranderd ben dit jaar. Ik denk terug aan de Alpe-week en kan niets anders doen dan beamen dat meedoen (op welke manier dan ook) met de Alpe d'HuZes je gelukkig maakt.

Helaas zit er voor ons ook een zwarte bladzijde in het jaar 2007. We hadden ons zo verheugd om op 1 september weer naar Frankrijk te gaan om Peter aan te kunnen moedigen en te steunen als hij zijn revanche zou nemen. De plotselinge dood van Sander (tweelingbroer van ons schoonzusje en beste vriend van Bart, de broer van Frank) maakte van 1 september een dag die we nooit zullen vergeten. 's Ochtends brengen we Sander naar zijn laatste rustplaats en in de namiddag trappen we ons verdriet weg als we samen op de hometrainer en tacx Peter op afstand begeleiden tijdens zijn zevende en laatste beklimming.

Sanders dood is voor Bart de reden om in 2008 mee te gaan doen met de derde editie van Alpe d'HuZes. Iedereen die weer of voor het eerst meedoet heeft zijn of haar eigen motivatie. Als ik die lees ben ik iedere keer ontroerd om de beweegredenen waardoor mensen tot zo'n grote prestatie in staat zijn. Ik ben zelf ook gegrepen door het fietsvirus; dat is wel het mooie….. na jaren stimuleren en hopen heeft Frank er straks een fietsmaatje bij.

Het afgelopen jaar blijft in mijn herinnering als een prachtig jaar.Het was voor mij een leerzaam jaar, boeiend, emotioneel, waardevol, bewogen, positief, inspirerend, mooi en ontroerend! Ik heb genoten van al die kanjers die me 7 keer voorbij fietsten met een grote glimlach op hun gezicht alsof vermoeidheid niet bestond. Ik geniet dagelijks van al het moois dat Alpe d'HuZes nog steeds bij me teweeg brengt.

Dank je wel, kanjers, dat jullie in m'n leven zijn gekomen!

Reageren op deze column? Klik hier