Column 2 december 2007: Juf Janny
Het spijt me dat deze column wéér niet over fietsen
gaat. Maar bij de familie van Winden staan de fietsen momenteel werkloos in
de schuur. Af en toe wordt de mountainbike gepakt voor woon-werkverkeer van
Menno (kwartiertje, dus absoluut niet het vermelden waard), maar daar blijft
het dan ook bij. Hooguit wordt er gesproken over wensen om de fietsen op te
pimpen, maar bij het horen van de bedragen die daar bij horen betrekt meestal
mijn gezicht en houden de mannen zich weer een paar dagen gedeisd. En over mijn
eigen fietstrainingen zal ik me hier al helemaal niet uitlaten; ik heb begrepen
dat fietsen op een hometrainer not-done is en daarom fiets ik maar in stilte
door.
Dus gaat
deze column niet over fietsen, maar over Janny. Juf Janny. Maar we wisten beiden dat ze dat niet meer zou meemaken. Juf Janny had
kanker. Tijdens haar ziekbed, toen ze niet meer naar school kwam, heb ik haar
heel veel brieven geschreven. Erg lange brieven met de dagelijkse belevenissen
van onze jongens. Ik wist niet goed hoe ik anders aan haar kon laten merken dat
ik aan haar dacht en dat we haar niet vergaten. Nu weet ik wat ik deed, ik gaf
m'n machteloosheid een plekje. Bijna aan het eind van haar leven kreeg ik een ontroerende kaart van
haar, moeizaam met links geschreven omdat in haar rechterhand een infuus zat.
Toen ik vorige week een boek aanschafte dat over 3 D's gaat herinnerde ik me ineens
dat gesprek weer met juf Janny. En ik vraag me nu af of juf Janny toen had
kunnen voorzien dat haar Denker 7 jaar later meer dan 37.000 euro bij elkaar zou
fietsen (samen met zijn vader) voor een Stichting die er alles aan doet om te
zorgen dat de ziekte waaraan zij is overleden de wereld uit geholpen gaat
worden. En dat ik ben gaan schrijven op de site van diezelfde
Stichting.
Eigenlijk spijt het me helemaal niet dat deze column niet over fietsen
gaat. Juf Janny maakt voor mij de cirkel rond en dat is best een column
waard!!.
Reageren op deze column? Klik
hier
Eigenlijk was dat toch wel een beetje de bedoeling; columns
schrijven over het wel en wee van de fietsers tijdens hun voorbereiding voor DE
dag.
Zij was
kleuterjuf zoals je een kleuterjuf het liefste ziet. Niet zo'n jong ding, net
klaar van school en zonder al te veel ervaring voor de klas. Nee, een juf met
volwassen kinderen, met engelengeduld, een lieve blik in haar ogen en altijd in
voor grapjes met de kinderen.
Wij hadden het
geluk dat alle 3 onze jongens bij haar in de kleuterklas terecht zijn komen.
Hoe speciaal zij dat zelf vond vertelde ze me op een mooie zonnige lentedag. We
stonden op het schoolplein en ze sprak me aan.
We wisten dat ze ziek was
en misschien vertelde ze het me daarom wel. Dankzij haar jarenlange
juffen-ervaring analyseerde ze moeiteloos de karakters van onze 3 M-etjes (Michel, Menno en Milko).
Zij vond echter dat de letter D meer bij hen paste: de oudste
was een Doener, de
middelste een Denker en
de jongste een Deugniet.
Ook was ze heel benieuwd hoe de jongens zich zouden gaan ontwikkelen.
Ze bedankte me voor al die verhalen, ze had genoten van m'n brieven en ze
moedigde me aan om verder te gaan met schrijven.