Column 24 januari 2008: Mijn 1 keer
I geloof dat ik er maar vanaf zie. Ik ga het niet meer
doen.
Ik had niet verwacht dat mijn simpele 1 keer zoveel
aandacht zou krijgen.
Het is gewoon gênant en ik voel me er niet echt
prettig bij.
Nadat wij onze nieuwjaarskaart verzonden hadden
(waarin we iedereen een schitterend 2008 toewensten, en tegelijk onze
sponsorvraag lanceerden) kregen we een stortvloed van reacties over ons
heen.
Niet de voorgenomen 8x van Frank hebben indruk
gemaakt, niet de 6x van 14-jarige Menno, maar (en ik kan er nog niet over uit)
het is mijn 1 keer die blijkbaar zoveel verwondering oproept bij zo
velen
We ontvangen mailtjes waarin de verbijstering over
mijn voornemen de boventoon voert; ik kom mensen tegen die mij tijdens het
boodschappen doen in verlegenheid brengen door luid en duidelijk in een
overvolle winkel te verkondigen hoe goed ze het van me vinden dat ik ook ga
fietsen; tijdens verjaardagen ben ik ineens het
middelpunt
.
Ik vind het niet echt leuk meer, want ik vind
mijn 1 keer maar schril afsteken bij de 8 en 6 keer van mijn mannen. Maar daar
heeft men het allang niet meer over......
In
plaats dat gevraagd wordt
In plaats
van vragen wat Frank allemaal moet doen (en laten) voor die 8x, doet men
alsof ik nog nooit van m'n leven iets aan sport gedaan heb!!!
De akeligste vraag die regelmatig gesteld is heb ik
positief omgebogen tot mijn grootste motivator: "Kun jij dat dan?" (het
ongeloof in hun ogen
.)
Ik zal hier eerlijk antwoorden: ik weet niet zeker
of ik het kan. Mijn langste fietsritten dateren van lang geleden en ik fietste
dan ook nog alleen maar op vlak terrein. Afgelopen juni heb ik bocht
21
niet eens gehaald op een fiets die niet van mij was,
in verkeerde kleding en met hooikoorts. Ik kan dus niet uit ervaring zeggen: Ja,
dat kan ik.
Toch verkondig ik direct vol vuur
tegen een ieder die mij vraagt of ik dat wel kan: "Tuurlijk kan ik dat!" Ik hoef
maar te denken aan o.a. Peter, Marja, Marion, Milou, Sandra, aan het goede doel,
aan al die andere mooie fietsers, en ik krijg zoveel energie dat ik in een
overmoedige bui zelfs al aan 2 keer denk. Maar dat laatste zeg ik natuurlijk
niet hardop, ik kijk wel uit!
Om straks te slagen train ik me gek. De hometrainer
maakt overuren en mijn lijf weet weer wat bewegen is. Na 4 jaar door
omstandigheden niet sporten was dat wel even wennen, maar ik moet zeggen dat ik
nu weer precies weet wat sportverslaving ook al weer
is
.
Het is dus klinkklare onzin om te zeggen dat ik er mee
ga stoppen en ik zie echt niet af van die ene keer omhoog fietsen! Ik hoop dat
potentiële sponsors extra gul zullen zijn door mijn ene keer. Mocht dat zo
zijn, dan zal ik alle aandacht maar even op de koop
toenemen