Column 8 februari 2008: Tweede kans
Afgelopen zaterdag realiseerde
ik me weer hoe fijn het is om een tweede kans te krijgen, een herkansing, een
nieuwe poging. Kanjers vertelden dat ze kanker hadden gehad en in Alpe
d'HuZes de mogelijkheid zagen om hun dankbaarheid te tonen, omdat zij de ziekte
overwonnen hadden. Dat is toch
fantastisch!
Mijn tweede kans is een
simpele als je het vergelijkt met een tweede kans om te leven. Dat besef ik
dondersgoed. Toch ben ik blij met de mogelijkheid om via deze weg mijn inbreng
in de voorstelronde van afgelopen zaterdag op een andere manier naar buiten te
kunnen brengen.
Natuurlijk had ik mij
voorbereid en thuis wist ik precies wat ik zeggen wilde, maar een volle zaal
gevuld met zoveel kanjers werd me net even te veel. Ik ben een schrijver, geen
prater. En dus kraamde ik wat onzin uit en bij deze wil ik dat
rectificeren.
Het volgende had ik dus willen
zeggen:
Ik ben Esther van Winden.
Vorig jaar deden mijn man Frank en mijn zoon Menno mee met Alpe d'HuZes.
Frank is toen 7 keer naar boven gegaan en Menno, toen 13 jaar, 5 keer.
Toen Frank zich opgaf voor dit evenement in januari 2007 dacht ik alleen maar
fietskleding te hoeven wassen en voor verantwoord voedsel te moeten zorgen.
Misschien soms wat pleisters plakken en troosten na een valpartij. En ik zou
natuurlijk meegaan naar Frankrijk om aan te moedigen. Beetje naïef van
me
...
Toen ik ging lezen op de site
en de motivaties en verhalen las, maakte dat zoveel bij me los dat ik niet
alleen van de zijlijn wilde toekijken, ik wilde meer
.. Binnen een week had ik
er een verslaving bij, verslaafd aan Alpe
d'HuZes!
Ik ging onder andere columns
schrijven op onze eigen website, ik regelde een trainingsweek in Oostenrijk, ik
steeg boven mezelf uit, ik vond sponsors en verzorgde de administratie, ik was
in de ban van. Het enige dat ik niet deed was
fietsen
Tijdens die supergave
Alpe-week ging het al kriebelen en op 8 oktober, tijdens Peters inspirerende
woorden bij de cheque-uitreiking wist ik het zeker. Ik krabbelde op een
papiertje: "Ik wil een fiets voor mijn verjaardag, ik wil volgend jaar ook een
keer die berg op". Wat Frank al jaren probeerde is de Alpe d'HuZes gelukt: ik
ga ook fietsen.
Dus sinds december ben ik de
trotse bezitter van een superfiets. Tot het beter weer is train ik me rot op de
hometrainer. Tijdens de eerste deelnemersbijeenkomst vertelde ik het al. Ik
fietste met de poster met Peter voor mijn snufferd. Dat had ik blijkbaar nodig.
Als ik wilde stoppen, omdat ik geen zin meer had, dan hoefde ik maar naar Peter
te kijken en dan durfde ik echt niet af te stappen en ging ik door.
Tegenwoordig fiets ik gemakkelijk zonder Peter, want Peter zit hier, diep van
binnen.
Zoals ook Milou hier van
binnen zit. Een meisje van 6, ze overleed 2,5 week geleden en dat is niet
eerlijk.
Dus ga ik ook die berg op
fietsen. Ik heb geen ervaring in de bergen, maar ik weet dat ik het ga halen,
er zijn genoeg gezichten die op weg naar boven in mijn gedachten voorbij zullen
komen. En ik zal weer niet durven (en willen!!!) stoppen, want Peter rijdt in
gedachten met me mee.
Maar ik fiets niet alleen die berg op, ik
organiseer namelijk de meidenklim oftewel Alpe d'HuZus. Op 4 juni fietsen wij
minimaal 1 keer de Alpe op. Wij doen dat expres op de rustdag van de kanjers
die 5 juni omhoog gaan, zodat jullie ons aan kunnen moedigen
Tot nu toe
doen er een stuk of 20 meiden mee, vrouwen van kanjers, nichtjes, zussen,
dochters, buurmeisjes, tantes, vriendinnen.