Oh, wat gaat het lekker! Ik nader de laatste bocht en ik krijg vleugels. Wie had dit ooit gedacht…. Frank niet, hij is lang geleden al gestopt met het proberen om mij op een fiets te krijgen. Geen reden was overtuigend genoeg. En nu krijgt hij, dankzij Alpe d'HuZes, toch zijn zin. Uren hebben we samen getraind, samen hebben we intensief naar deze week toegeleefd. Nu is het mijn moment, morgen is voor hem. Hij is me net voorbij gereden met de auto om boven te wachten bij de finish. M'n benen gaan goed, ik voel me nog zo fris als een hoentje. Het publiek aan de kant juicht me toe en ik geniet. Daar is de finish, Menno staat klaar met zijn fototoestel, gejuich. Ik zie Peter en m'n broer met een big smile op hun gezicht. Frank vangt me op met open armen, ik lach en huil tegelijk, 3 zoenen……

"Lieverd, ik ga…." Huh? "Ik ga werken….tot vanmiddag". Langzaam dringt tot me door dat ik net in mijn dromen de Alpe opgefietst ben. "Zo, jij was ver weg, wat droomde je?" Het euforische gevoel van bovenkomen op de Alpe, 4 juni, meidenklim, langzaam besef ik dat ik gedroomd heb….. "Wat ik droomde?" Ik glimlach en rek me langzaam uit, "Ik ben net de Alpe opgefietst…." "En?", wil Frank weten, "Hoe ging het?"

"Een makkie"……

Meestal droom ik iets anders, net als vorig jaar. De nachten in de weken voor de Alpeweek waren zeer vermoeiend. Toen droomde ik voornamelijk over fietsers die in de afdaling de bocht misten en vlak voor mijn ogen het ravijn in stortten. (helaas is vallen met de fiets bij ons thuis geen onbekend fenomeen) Eén voor één verdwenen ze over de rand en ik kon roepen en waarschuwen wat ik wilde, geen fietser die naar me luisterde of maar een poging deed om af te remmen en aan het stuur te draaien. Gek genoeg kwamen ze daarna allemaal ongedeerd weer gewoon naar boven fietsen……

Of ik droomde dat ik de hele dag alleen maar stond te huilen aan de kant van de weg om al die kanjers die me voorbij reden. Meestal droomde ik dat als ik 's avonds een paar mooie motivaties van renners gelezen had….

Dus deze droom zou eigenlijk moeten betekenen dat ik vol vertrouwen ben wat mijn eigen klim betreft. Tja, dat is eigenlijk wel wat ik iedereen vertel. Hoe harder de ander twijfelt aan mijn fietscapaciteiten (en dat zijn er nogal wat), hoe harder ik roep dat 1 keer die berg op echt wel te doen is. Als ze dan doorvragen hoe lang ik al fiets moet ik toegeven dat ik pas 300 km gefietst heb op m'n spiksplinternieuwe fiets en in één adem beken ik dan maar gelijk dat ik nog nooit van mijn leven een heuvel, laat staan een berg, ben opgefietst. In de stilte van verbijstering die dan altijd valt neem ik gelijk mijn kans waar om uit te wijden over Alpe d'HuZes. Daardoor leid ik de ander gelijk af van mijn beklimming en dwing ik ze tot doorvragen over Alpe d'HuZes in plaats van mij aan het twijfelen te brengen.

Want ik ben eigenlijk helemaal niet zo zeker van mijn zaak. Als ik over mijn klim fantaseer is het nooit over pijn in mijn benen, ademnood, vallen, nekklachten, zere ellebogen, hongerklop, afzien, 30 graden of regen. Nee, ik denk dan aan de muziek op mijn oren, aan kanjers langs de kant, aan doortrappen in een lekker tempo, aan Peter en al die anderen, aan de finish, aan genieten……

Ik wilde het trainingsschema van Menno van vorig jaar gebruiken om voor mezelf een schemaatje in elkaar te draaien, maar als ik dat doe weet ik zeker dat ik het niet ga halen. Die jongen heeft maar 10 weken serieus getraind en is op droog stokbrood, patat, ontelbare zakken M&M's en een paar reepjes 5 keer naar boven gefietst, dus zijn voorbeeld volgen is geen optie!

Misschien moeten we zondag toch maar naar de Ardennen rijden, zodat ik daar voor het eerst kan kennismaken met kleine bergjes. Dan weet ik daarna in ieder geval welk soort dromen ik de komende weken kan verwachten……

Reageren op deze column? Klik