De man achter het imposante bureau schuift zijn stoel naar achteren en zet de vingers van beide handen tegen elkaar aan. Hij kijkt me fronsend aan. Er is een stilte gevallen na mijn enthousiaste betoog over Alpe d'HuZes. Ik voel me een onzeker en ga aan m'n nagels zitten pulken. Zet mij neer in een ongemakkelijke situatie en gegarandeerd dat ik na een uur 10 vingers over heb met afgetrokken velletjes rond de nagels. Kijk naar mijn vingers en ik geef prijs hoe ik me voel……

Ik heb allang spijt dat ik bij dit bedrijf naar binnen ben gestapt om te proberen sponsorgeld te krijgen. Op zich was het niet moeilijk om de juiste persoon tegenover me te krijgen, maar deze man lijkt wel een muur waar ik tegen zit te praten. Tijdens mijn relaas verblikt of verbloost hij niet, hij laat door zijn lichaamstaal niet merken of hij geraakt is of dat ik hier mijn tijd aan het verdoen ben. In de stukjes dat ik zelf geëmotioneerd raak, je kunt er de klok op gelijk zetten dat ik vol schiet als ik vertel over Marja en Peter, kijkt hij me onbewogen aan en ik vermoed dat ik hier te maken heb met een keiharde meedogenloze zakenman."Zonde van mijn schaarse tijd", schiet er door m'n hoofd, "Had nou maar geluisterd naar Frank". "Maar je zit hier nu, dus maak je missie af en ga weer naar huis……".

"Anti-strijkstokbeleid", begint de man….. "Ja?" antwoord ik hoopvol, blij dat hij eindelijk ook iets zegt, ook al merk ik aan zijn stem dat hij er geen barst van gelooft. Ik recht mijn schouders, klaar om in de aanval te gaan. Waarom wordt er zo vaak ongelovig gereageerd op ons anti-strijkstokbeleid? Is men moe van alle negatieve berichten over goede doelen?

"Hoe kan dat dan, dat zo'n grote organisatie, want dat moet Alpe d'HuZes wel zijn, iedere euro aan KWF Kankerbestrijding geeft? Jullie maken toch ook kosten, jullie hebben toch ook een bestuur, en postzegels, zoiets simpels, het is tegenwoordig toch niet mogelijk om zoveel mensen te mobiliseren die allemaal gratis hun diensten aanbieden?"

Ha, kat in het bakkie, de prater in me komt weer los en ik vertel in geuren en kleuren dat niemand ook maar 1 euro voor zichzelf vraagt. Ik vertel dat iedereen alles gratis en voor niks doet. En ik eindig met: "Weet u, ik merk dat ik heel erg gelukkig word als mensen geld geven. Dat geld is niet eens voor mijzelf en toch word ik er heel erg blij van. Ik ben iedere dag uren  bezig met Alpe d'HuZes (en met mij vele anderen!) en ook al is mijn leven daardoor druk en vol, ik geniet er van. Met volle teugen zet ik me geheel vrijwillig in en daarvoor krijg ik zoveel terug wat niet in geld is uit te drukken. Als de hele wereld zo in elkaar zou zitten zou alles er een stuk mooier uit zien….." De man is ondertussen gaan staan en staat met zijn rug naar mij toe door het raam te kijken. "Stop maar, je hebt me allang overtuigd", hij draait zich om en daar staat mijn schijnbaar onaantastbare zakenman met tranen in zijn ogen, "Jij krijgt een mooi sponsorbedrag van me".

Even later sta ik buiten in de zon, wederom totaal gelukkig om gekregen geld wat niet voor mij is……