Tot afgelopen woensdagmiddag heb ik het niet erg gevonden om mijn conditie omhoog te krikken met behulp van de hometrainer. Ik probeerde iedere dag te fietsen en ik kreeg er werkelijk waar steeds meer plezier in.

Hield ik het in november met moeite nog maar een uur vol, al redelijk snel zat ik meer dan 2 uur binnen te fietsen. Met als absoluut hoogtepunt in mijn binnenfietscarrière zaterdag 22 maart: 4 uur! Goedbedoelde adviezen van echte fietsers "je moet ook buiten gaan fietsen, hoor" legde ik naast me neer. Eerlijk gezegd vond ik het ook wel erg makkelijk. Tijdens het fietsen kon ik rustig mijn mail blijven lezen, ik kon sms-en, ik hoefde niet op ander verkeer te letten, ik kon m'n bidon bijvullen als die leeg was en niet als ik een kraan vond, er staken geen gevleugelde vrienden over vlak voor mijn wielen, ik hoefde niet na te denken waar de reis naar toe ging, ik had geen last van tegenwind en ik hoefde geen helm op. Natuurlijk wist ik wel dat ik er ooit een keer aan moest geloven, maar dankzij het Nederlandse weer schoof ik het buiten fietsen steeds weer voor me uit……

En dan gebeurt er woensdagavond iets met me. Ik ben alleen thuis en ik zit aan de keukentafel. Ik kijk naar buiten en zie eindelijk weer blauwe lucht, het waait amper en ineens moet ik gewoon buiten gaan fietsen. Snel ren ik naar boven, kleed me om en binnen no time sta ik bij m'n fiets. Klaar om weg te gaan. Oh, ja, bandjes oppompen. Ik realiseer me dat ik geen idee heb hoeveel bar (die term heb ik dan wel weer onthouden) er in moet en hoe werkt deze fietspomp in hemelsnaam? Waarom heb ik niet opgelet als Frank het voor me deed? Ik voel me een beetje dom, maar de drang om te gaan fietsen is groter dan de schaamte, dus bel ik een Alpe d'HuZesser die me weer wat wijzer maakt en een kwartier later fiets ik. Heerlijk!

Ik heb de smaak te pakken, en donderdag ben ik klaar voor het echte werk: de klikklakpedalen! Frank heeft ze er op gezet en samen gaan we een rondje rijden om te oefenen. Jaren geleden was ik de veroorzaker van de eerste krassen op de spiksplinternieuwe fiets van Frank, dus ik had geen goede herinneringen aan klikklakpedalen. Maar het gaat supergoed en het lijkt alsof ik al jaren ervaring heb. Mijn zelfvertrouwend groeit per kilometer en vrijdag ben ik klaar voor het echte werk. M'n bandjes kan ik zelf oppompen, mijn kilometerteller vergeet ik deze keer niet, ik weet precies hoe mijn hartslagmeter ingesteld moet worden en ik zie wel waar ik uitkom. Hup, fietsen!

De tegenwind deert me niet en op een gegeven moment zit ik in zo'n lekker ritme dat ik daar zelfs van geniet. De haasjes springen naast me door het gras, 2 zwanen vliegen statig en onoverwinnelijk over me heen, de schotse hooglanders kijken me grijnzend na, mens, wat is dit heerlijk! Het maakt me niet uit als ik door een wegopbreking een stuk over kasseien moet rijden en ik raak steeds verder van huis. 'k Heb werkelijk geen idee hoeveel kilometer ik kan hebben, maar het gaat zo lekker dat ik besluit om maar voor het maximale te gaan. Ik fiets door en door en door, en ik voel me helemaal in m'n element. Alles wat er in m'n hoofd zat en er uit moest verdwijnt en ik geniet met volle teugen van alles wat ik tegenkom en om me heen zie. Glimlachend bedenk ik dat ik nu net een echte fietser ben….. 60 kilometer later ben ik weer thuis, niet eens moe, maar met een trots gevoel. Het eerste wat ik doe is de hometrainer in de schuur zetten; het moet wel heel erg slecht weer worden wil ik daar weer op gaan zitten!