Ineens is  het er weer.

Ik zit in de auto en het lijkt of de zon net iets feller schijnt. Alsof de radiopresentator net iets enthousiaster zijn plaatjes aankondigt en toevallig net mijn favoriete liedjes heeft uitgekozen voor dit moment. En verbeeld ik het me, of zijn mijn medeweggebruikers vandaag net iets vriendelijker tegen elkaar? Ligt het aan de leuke mail die ik vandaag kreeg, of aan dat goede gesprek? De wereld ziet er net iets anders uit dan gisteren.

Dan besef ik plotseling dat het er weer is.

Het onbeschrijflijke gevoel van Alpe d'HuZes.

Het gevoel dat je met de beste wil van de wereld niet over kunt brengen op hen die er niet bij waren. Het gevoel dat ik zo graag wil delen……

Vorig jaar heeft het weken geduurd voor ik weer geland was op deze aarde. Minutenlang kon ik naar buiten staren en terug denken aan de hele Alpe-week met de donderdag als absoluut hoogtepunt. Als ik mezelf ontmoette in de spiegel zag ik twee stralende ogen en ik kon de hele wereld aan. Ik begreep niet zo goed wat die week (en de hele aanloop naar die week toe) nu eigenlijk met me gedaan had. En eerlijk gezegd ben ik nog steeds op zoek naar het antwoord.

Misschien moet ik niet op zoek willen gaan naar het antwoord. Moet ik niet te veel nadenken over het hoe en waarom, niet te lang stil staan bij vragen die vaak nog meer vragen oproepen, maar moet ik het mezelf gunnen om me zonder angst over te geven aan het overweldigende gevoel van Alpe d'HuZes.

Vorig jaar augustus kreeg ik de vraag: "Wanneer ga je weer normaal doen?"   

Ik ga niet meer normaal doen, nooit meer.

Ik ga Genieten met de hoofdletter G van de tijd die komen gaat. Deze weken zijn meer dan goud waard en om daar alles uit te halen ga ik me nog meer openstellen voor alles wat ik weer ga ervaren.

Het Alpe d'HuZes-gevoel stroomt weer bij me binnen.

Het is niet hetzelfde gevoel van de tevredenheid die ik ervaar als ik iedere dag bezig ben met Alpe d'HuZes, het is veel meer. Het is een geluksgevoel.

Heerlijk dat het er weer is!!!