Als je actief bezig bent voor Alpe d'HuZes is het logisch dat de ziekte kanker ook een grote rol in je leven gaat spelen. Niet heel dichtbij en toch wel dichtbij.

Je zou bijna vergeten dat er nog veel meer andere ziekten bestaan.

Gisteravond is Menno naar Rotterdam geweest om daar een uitgebreide medische keuring te ondergaan. Hij is momenteel beresterk en verheugde zich op de testen en was heel benieuwd of de cijfers overeen zouden komen met hoe hij zich voelt.

2 uur later kwam hij opgewekt weer thuis.

"Mam, ik heb een ruis over mijn hart en moet morgen naar de cardioloog, maar verder gaat het super met me….".

Zo, die boodschap komt bij me binnen.

Maar ik krijg geen kans om te vragen hoe of wat.

Hij ratelt door en de getallen laten me duizelen. Watt per kilo, vermogen, quotiënt, quetelet-index, cholesterol, conditiegetal…… Hij kijkt me lachend aan. "Goed, hè? Ik ben alleen niet goedgekeurd, uh, even kijken hoe ze het opschrijven: beperkte medische bezwaren tegen sportbeoefening. Ik moet een echo laten maken. Morgen in het Havenziekenhuis". En weg is hij, naar boven, huiswerk maken.

Later op de avond komt hij naar beneden en vertelt hij tussen neus en lippen door dat internet vertelt dat hartruis vaak voorkomt, vooral bij jonge kinderen, jongeren en oudere mensen. En dat je er heel oud mee kan worden. Big smile. Onze positieveling.

Frank en ik hebben ondertussen besloten om morgen af te wachten voor we ons zorgen gaan maken.

Een ziekenhuisbezoek met Menno is en blijft een mooie belevenis. Wat de reden voor zijn verblijf daar ook is, zijn optimisme voert altijd hoogtij.

Tijdens het lange wachten luistert hij altijd graag naar zijn muziek, maar naarmate de tijd vordert gaat eerst zijn ene oortje uit en daarna ook het andere. We kijken allebei graag naar de mensen die gaan en komen. We leveren soms commentaar en denken vaak hetzelfde. Ik luister een gesprek af tussen twee oudere dames, de een heeft verdriet en de ander probeert te troosten, vreemden voor elkaar, mooi, die hand op haar arm. We praten over het hartfilmpje. Maken grapjes over zijn zwakke hart. We zijn er voor een serieuze zaak, maar gelukkig lachen we samen wat af. Menno ziet een jongetje en ziet aan zijn manier van kijken en handelen hoe het ventje waarschijnlijk in elkaar zit. We lachen om zijn kleine beweeglijke zusje. De cardioloog vraagt of 6 x de Alpe d'Huez opfietsen leuk is? "Nee en ja, 't is iedere keer hetzelfde en toch ook niet. En 't is voor een goed doel." We lijken een voorkeursbehandeling te krijgen, want de afspraak om een echo te maken op 9 juni wordt ter plekke gewijzigd. Of het uitkomt om nog even te wachten? Over een half uur bent u aan de beurt.

In dat halve uur wat een uur wordt eten we M&M's (dat verdienen stoere jongens!), vullen we  de parkeermeter bij, balanceert Menno op een smal muurtje langs diep water en filosoferen we over wat Menno zou doen als hij te horen zou krijgen als hij nog een maand te leven zou hebben. Mooi hoe hij zijn laatste 30 dagen in zou vullen……

Eindelijk is het tijd voor de echo. Menno moet op zijn zij liggen met zijn rug naar de monitor. Jammer, hij wil graag meekijken, maar dat lukt niet op deze manier.

Wonderlijk om het hart van je kind op de monitor te zien verschijnen. Ziet er goed uit, klinkt ook goed. Wat is dat flubbertje? Oh, een hartklep, dan is het goed. Hoort zij die ruis? Ik zoek hem. Even niet lachen. Menno draait net zolang tot hij wel mee kan kijken.

De kleuren rood, blauw, groen bewegen door zijn hart, een fraai kleurenspel. Bijzonder om te zien dat je leeft door dit bewegende hart. Het ontroert me ook; de laatste keer dat ik je hart zag en hoorde was toen je nog in mijn buik zat, 14 jaar geleden. De mevrouw achter het apparaat wijst van alles aan, ze heeft het over een Mercedesster aan de bovenkant van zijn hart, klinkt goed, klinkt sterk. De ruis is lastig te vinden. Goed teken, denk ik. Helaas heeft de cardioloog geen tijd om vandaag de uitslag te geven en moeten we volgende week dinsdag terug komen…..

Een paar uur later word ik thuis gebeld door de cardioloog. Ik schrik, maar gelukkig stelt hij me direct gerust. Het hart van Menno doet keurig wat het moet doen en als Menno 6 keer die berg op wil fietsen moet hij dat vooral gewoon gaan doen.

Na dit telefoontje ben ik ineens erg moe. Als ik Frank bel zitten mijn tranen hoog. De angst glijdt van me af en dankbaarheid en opluchting zijn mijn deel, ons deel.

Toch is zo'n dag als vandaag er eentje om in te lijsten.

We hadden onverwacht makkelijk in een wereld van hartziekten terecht kunnen komen en beseffen weer hoe rijk we zijn met onze gezondheid.

Reageren op deze column? Klik hier