Column 5 november 2008: Kanjer Marja

Deel uit maken van Alpe d’HuZes betekent voor mij: dichter bij het leven staan, maar tegelijkertijd ook dichter bij de dood.
Als ik ervaar hoe Alpe d’HuZessers hun leven met kanker Leven, dan leren ze mij om te genieten van ieder moment van de dag. Dan leren ze mij om te relativeren, om zoveel mogelijk het positieve van het leven te zien en om in te zien wat echt belangrijk voor me is.
De dood hoort helaas ook bij Alpe d’HuZes en hoe verdrietig ik daar ook om kan zijn, ik probeer daar dan toch een mooie draai aan te geven. Hoe moeilijk ik dat ook vind.

Het overlijden van Marja heeft me diep geraakt. En ik koester de herinneringen die ik aan haar heb.

Marja had levenslef. Haar manier van omgaan met de kanker, met de tegenslagen, de vele operaties. Ik heb het van de zijlijn een klein beetje meegemaakt en gezien hoe ze ondanks haar ziekte Leefde! Voor haar man, haar kinderen, haar familie en voor zichzelf.
Ze inspireerde anderen, toonde haar kracht en in de korte tijd dat ik haar heb leren kennen was ze me dierbaar geworden. Ik ben nog iedere dag blij dat ik Marja door het filmpje  en onze sms-jes op donderdag 5 juni bij Alpe d’HuZes heb kunnen betrekken.

Marja klaagde niet. In ieder geval niet tegen mij. Als ik haar vroeg hoe het met haar ging, kreeg ik altijd een eerlijk antwoord. Dat de chemo was tegengevallen, dat ze zo moe was, dat ze brandwonden had van de chemo en dat ze daardoor niet naar buiten kon om te fietsen in de zon. Maar altijd kwam daar dan het woordje “maar” achteraan. “Ik ben zo moe, maar ik heb toch een stukje met Kobus gefietst” en “De chemo viel tegen, maar…”en dan kwam er weer iets positiefs. Haar berichtjes stonden vol met uitroeptekens en altijd eindigde ze haar mailtjes optimistisch en vrolijk.

Met Marja had ik het niet over het verleden, maar altijd over nu. Eén keer hebben we het over de toekomst gehad en dat was op donderdag 6 juni. We beloofden elkaar dat we
volgend jaar samen boven op die berg zouden staan om haar broer Edwin aan te moedigen.
Marja vond Alpe d’HuZes geweldig en hield zich vast aan al die kanjers die zich belangeloos voor kankerpatiënten zoals zij inspanden en het onmogelijke van zichzelf vroegen.

Marja had doorzettingsvermogen. Ze vertelde dat ze niet mee kon naar Frankrijk, omdat ze precies op die donderdag haar chemo kreeg. Vastberaden zei ze er achter aan: “Als die chemo twee dagen eerder gepland had kunnen worden, dan had ik woensdag in de bus gestapt en was ik donderdag in Frankrijk erbij geweest.” Ik denk echt dat ze het gedaan had, want ze wilde er zo graag bij zijn.

Door Marja sta ik weer een stukje dichter bij de dood, maar ze heeft me mooie herinneringen gegeven.
In 2009 fietst Edwin weer mee, evenals Aron, de zoon van Marja.
Dat maakt het voor mij mooi, zij nemen hun zus en moeder in gedachten mee omhoog. Zo leeft Marja voort in Alpe d’HuZes…