Bas

Sinds ik me kan herinneren herdenk ik ieder jaar op 4 mei de mensen die omgekomen zijn in de oorlogen. Als kind fascineerde het me dat iedereen in Nederland om acht uur ’s avonds twee minuten stil was. Ik wist ook heel zeker dat echt iedereen meedeed aan die twee minuten stilte. Dat gevoel vond ik prachtig.

Afgelopen zondagavond kreeg ik rond kwart voor acht hetzelfde gevoel als ik altijd krijg op 4 mei. Langzaam, met de minuten van de klok mee, bereidde ik me voor op de tien minuten voor Kanjer Bas. Lezend in zijn gastenboek wist ik dat ontzettend veel mensen gehoor zouden geven aan de oproep van Bas en Ariane om tien minuten lang positieve energie te sturen naar Bas. Zelf had ik mijn verhaal over Bas naar mijn sponsoren, familie en vrienden gemaild en ik had hartverwarmende reacties gekregen. Zoveel mensen  zouden op zondagavond 15 november de moeite nemen om een fractie van hun tijd te besteden aan Bas, te denken aan een jongen die ze niet  kenden. Dat voelde bijzonder goed.

In ons gezin ging ieder op zijn eigen manier tien minuten vullen met Bas. De één keek naar Bas op een filmpje en de ander dompelde zich onder in muziek met aansprekende en hoopvolle teksten. Ik zocht de stilte en het donker op.

Liggend op bed heb ik met mijn ogen dicht alle momenten die ik met Bas heb meegemaakt  voorbij zien komen. Beelden van een fietsende Bas op de Alpe, Bas met zijn laptop over de camping lopend op zoek naar een internetverbinding, Bas die bij ons groepje aanschuift terwijl we met Herman praatten. Ik zie Bas bovenop de Alpe staan in 2011.

Mijn gedachten verschuiven naar Herman.
Hij heeft onze gedachten ook zo keihard nodig.

Bas in het ziekenhuis, pratend over van alles en nog wat, vooral over toekomst. De terugweg naar huis, jee, wat een bikkel is die knul. Bas bij de cheque-uitreiking 2008, hij was zo blij met z’n  bijschrijving in het Kanjerregister. Bas bij de cheque-uitreiking in 2009, schor van de bestralingen, maar met lachende ogen. Ik zie Bas bovenop de Alpe staan in 2013.

Mijn gedachten verschuiven naar Marijke.
Zij heeft onze gedachten ook zo keihard nodig. 

Bas met zijn ouders en Joanne bij de pizzeria, Twitter-jij- je- eten- even-geintje... Bas op zijn verrassingsfeestje, georganiseerd door zijn broer Steph. Om te vieren dat de kanker weg was en weg zou blijven. Bas in Tiel, Bas op de Alpe, blogs van Bas, tweets van Bas. Schrijvende Bas in de tent bij de posters met namen. Ik zie Bas bovenop de Alpe staan in 2015.

Allemaal mooie beelden van een knokkende Kanjer.

Na 14 minuten hoor ik een auto voorbij rijden.
Net als op 4 mei gaat het leven weer verder na twee minuten stil zijn voor een ander.
Naïef als ik ben wil ik geloven dat deze avond heel Nederland tien minuten stil heeft gestaan bij Bas. Dat gevoel is prachtig…

21 november 2009