Onbekende kankerpatient
Twee keer in mijn leven ben ik nu de Alpe d’Huez opgefietst. Twee
keer met een bagagedrager vol strijdende en overleden mensen. Die mensen die ik
in mijn hart mee naar boven nam kende ik allemaal, stuk voor stuk. Zij hadden
een gezicht, een naam. Ik kende hun stem, heb hun stralende oogopslag gezien,
heb de hang naar leven herkend. Ik fietste altijd voor bekenden.
Maar al die onbekende kankerpatiënten dan? Fietste ik daar dan niet
voor?
Ik had nooit zo’n goed beeld van de onbekende kankerpatiënt. Dat realiseerde ik me afgelopen vrijdagmiddag ineens heel goed. Nadat ik thuis was gekomen van m’n werk nestelde ik me met een warme kop thee achter mijn laptop en zoals altijd opende ik als eerste mijn mailbox. De regen kwam met bakken uit de lucht, de donkere decembermaand zorgde ervoor dat het licht al aan moest. Ik had veel mail. Ook mail van een onbekende vrouw.
Ik lees de mail, één keer, twee keer, drie keer. Langzaam
dringt tot me door wat daar staat:
Anne kreeg in juni 2005 de diagnose
Hodgkinlymfoom en ze heeft toen 8 ABVD-kuren gehad. In oktober 2007 had ze een
recidief en heeft ze een aantal kuren plus een autologe stamceltransplantatie
gehad. In december 2008 bleek dat ze weer opgezette klieren had en daarom
belandde ze weer in de scans etc. Tot op heden hebben de artsen nog geen
Hodgkincellen kunnen traceren in verschillende biopten, maar ze gaan er wel
vanuit dat het Hodgkin is wat sluimert. Momenteel zit ze weer in de medische
molen, scans, eventueel biopt, uitslag, afwachten…
In 2009 fietste
André, revaliderend kankerpatiënt, drie keer omhoog. Eén
beklimming was speciaal voor Anne. Dat gaf haar zo’n kick, dat Anne in
2010 graag zelf met Alpe d’HuZus mee wil fietsen. Maar die ziekte steekt
daar een stokje voor.
Anne kent mij niet, ze las mijn verhalen, mijn motivatie, en omdat ik de initiatiefneemster ben van Alpe d’HuZus heeft ze bedacht dat ze zich voor 2010 in gaat zetten om sponsorgeld op te halen voor mij, voor Alpe d’HuZes….
Na de zoveelste keer lezen van de indringende lieve mail besefte ik wat Anne
schreef en werd ik emotioneel.
Ergens in Nederland woont een vrouw
met kanker. Zij kent mij niet en zij wordt door mij
geïnspireerd…
Buiten regende het pijpenstelen, maar Anne had
me geraakt en in mijn hart scheen de zon overweldigend. Ik ging die middag
boodschappen doen en de regen maakte me doornat en ik was de enige die met een
grote lach op mijn gezicht drijfnat een kerstboom kocht en later aanschoof
achter een lange rij bij de kassa. Ik voelde m’n natte voeten niet, ik
voelde alleen maar de ongekende kracht van een vrouw die het liefst met me mee
wil fietsen met Alpe d’HuZus, maar zich door haar ziekte niet uit de weg
laat slaan en een andere manier heeft gevonden om energie te krijgen van Alpe
d’HuZes!
Ik heb Anne voorgesteld aan de rest van mijn vriendenteam en ik heb hen
verteld dat we Anne 32 keer mee naar boven gaan nemen op 3 juni. Niet alleen in
ons hart, maar ook op ons shirt.
Anne staat voor ons symbool voor de
onbekende kankerpatiënt en zij verdient deze aandacht. Zelf vond ze het in
eerste instantie een soort van té veel eer… “'Gewoon' Anne
die de pech heeft kanker te krijgen en het geluk heeft dat er mensen zoals
jullie zijn die ideeën omzetten in een mooie inspirerende actie.
Het gaat er natuurlijk om zoveel mogelijk geld binnen te halen, maar het
doet zoveel meer met mensen. Jij schrijft erover en ik als "onbekende" denk dan
JAAA Esther, zó is dat!
Anne. op de shirtjes van
jou en je vrienden, als symbool, zichtbaar teken, dat de actie zoals deze
bestaat zijn doel ook al bereikt voordat er uberhaupt geld is
opgehaald.....mensen goed, gelukkig en gezond laten leven met kanker. Ik weet
namelijk zeker dat er meer "onbekenden" zijn die er nét zo over denken
en mee bezig zijn als ik, dat zijn dan weer mijn bekenden. Dat vind
ik een heel mooi idee.”
“Ik weet dat ik 32x! omhoog ga en iedereen weet/kan zien/hoort wellicht van jullie dat de "onbekenden" waar ze ook voor fietsen bereikt worden! Dat kan alleen maar nog meer positieve energie opleveren; HET LEVEN IS GOED!”
Ik inspireer Anne en zij inspireert mij.
Heel bijzonder dat twee
onbekenden zo betrokken bij elkaar zijn.