Anja de Bruin

Heeft deelgenomen in 6 vorige edities

Waarom ik meedoe aan Alpe d'HuZes

Ik doe mee voor Lilian. Ik doe mee voor Michael. Ik doe mee voor Jolanda. Ik doe mee voor Marion. 

Ik doe mee voor al die mensen die ' aangeraakt' zijn door het spook wat kanker heet.

Ik doe mee omdat ik, nadat het spook mij heeft aangeraakt, wel een toekomst bleef behouden, omdat anderen een droom hadden en deze droom aan het verwezenlijken zijn. Daar wil ik deel van uitmaken.

Daarom doe ik mee aan Alpe d’HuZes omdat ik geloof dat wij samen kunnen werken aan een wereld waarin je niet meer doodgaat aan kanker, wil jij mij steunen?

My Updates

Dansen in de regen.........

Komende maand is het weer Mammografie-maand. Een handeling en wachten op uitslag, waar ik gelukkig steeds minder tegen op zie of spanning over heb. In die zin rammelt ‘ het spook’  na 6 jaar, minder luidruchtig in de kast, dan in het verleden. Ik hoop in 2019 ook dat ik mijn controles mag verlengen naar 1 x in de 2 jaar. 
 
Het gaat mij goed. Ik voel mij prima. De mindere dagen mogen er zijn, zonder dat ik donderwolken in de verte zie. Hoe anders kan het zijn....
In de afgelopen weken heb ik helaas een aantal keren bericht gekregen van mensen die ik zijdelings ken, waarbij ‘ het spook’ ineens totaal onverwachts voor de deur staat. Berichten van mensen waarbij ‘ het spook’  in de kast zich stilletjes hield, maar waarbij het ineens toch een kiertje in de kast vond om zich elders te manifesteren. 
 
In het leven van deze mensen is het ineens donker geworden. Zijn er momenten dat de stilte in hun hart en hoofd zich vult met angsten, met vragen, met boosheid en verdriet. Het onweer dreigt en schuilen tegen de storm is bijna niet mogelijk………
 
Het is op die momenten dat ik weet waarvoor ik straks in Frankrijk wil zijn. Waarom ik geld bijeen wil halen. 
Zodat we in de toekomst, als het ‘noodweer’  dreigt, steeds vaker mensen een ‘paraplu’ aan kunnen reiken waarmee ze dansend in de regen kunnen staan, terwijl de storm raast………….

 

Met dank aan Ciara Kuurstra voor het mogen gebruiken van haar foto, onlangs in Ierland gemaakt.  

Leef, lach, heb lief en geniet vandaag.

De controles in het ziekenhuis, het blijft toch altijd een dingetje…

Inmiddels 6 en een half jaar na de diagnose mag ik eerlijk zeggen dat ik de maand november bijna voorbij had zien gaan zonder dat ik een afspraak had gemaakt. Het gaat mij goed. Mijn ongemakken gaan niet verder dan de stugheid van het weefsel in de borst ten gevolge van de bestralingen. Nu, daar kan ik 100 mee worden. Zal ik dan maar mijn afspraak gewoon laten schieten?

En dan ineens denk ik aan D. Zoveel jaar schoon en ineens uitzaaiingen…..

Of M. Zes maanden geleden geen vuiltje aan de lucht en positieve controles en nu een lever vol……..

 Dus toch de afspraak gemaakt. Ik heb goed geslapen en heb alle vertrouwen in mijn lijf en mijn gevoel op weg naar het ziekenhuis. Als ik de gang in loop en het bord Poli 54 Oncologie zie, krijg ik toch even een  knoop in mijn maag. In de wachtkamer zit een mevrouw met een mutsje op, stil roerend in haar koffie. Ik groet mijn lotjes. Sommigen beantwoorden mijn groet, anderen blijven stil. Het mag. Iedereen is misschien wel met vandaag bezig. Of misschien met morgen en de vraag hoeveel morgens er nog komen……

Gelukkig ben ik snel aan de beurt. Dan heb ik het maar gehad (ook al kijk ik echt niet naar de pletmachine uit) Mijn mammacare-verpleegkundige neemt, zoals ik gewend ben van haar, alle tijd voor mij. Ze onderzoekt, ze vraagt, ze luistert. Fijne vrouw!

Voordat ik doorga naar radiologie, maken we een nieuwe afspraak voor volgend jaar. Ik vraag haar of het een goede keus is, als ik de controletermijn verleng naar 1x in de twee jaar. Als de foto uit wijst dat er niets veranderd in het weefsel van de borsten, dan ziet Cynthia geen probleem. Wel heeft het de sterke voorkeur om de controles in het ziekenhuis te houden in plaats van via het Bevolkingsonderzoek. Daarvoor is mijn familiegeschiedenis te risicovol. Nou, dat is een klein offer hahahaha en dus ga ik de deur uit mijn een afsprakenkaart voor november 2020.

Als ook mijn foto’s ’s middags in orde zijn, valt er een last van mijn schouders en gooi ik een appje in de familiegroep. “Alles was picobello en pas in 2020 terug voor controle”.

Een sprekender foto bij de Blog is niet mogelijk. Hij is gemaakt toen ik in 2013 voor het eerst Alpe D’HuZes deed. Het was het jaar na mijn behandelingen en ik wilde die berg doen, om te bewijzen dat ik sterker was dan de kanker.

Ieder jaar, iedere keer dat ik deelnam aan Alpe d’HuZes ben ik sterker geworden, omdat ik een droom heb. Omdat ik daar voel en zie dat velen deze droom delen. Een toekomst waarin je niet meer dood hoeft te gaan aan kanker……..

Help mij om deze droom te verwezenlijken en geef mij een steuntje in de rug.

Dat kan heel simpel via:  https://www.opgevenisgeenoptie.nl/fundraisers/anjabruin

Leef, lach, heb lief en geniet vandaag.

 

 

Thank you to my Sponsors

50

Paul

15

lamy eeken beekhuis

vlinder gerard

1

Annie

test

20

Karin Troost-Kerkhof

De eerste donatie op jouw pagina, in herinnering aan Chris*

20

Ester & Eric De Vries

Enorm veel succes weer Anja! Liefs Eric & Ester

15

Max en Elly van Ewijk

2

JS Massagetherapie

Succes Anja! Ook een appeltje voor jou

50

Anonymous

S6 weer met deze mooie manier om mensen te helpen!

1

Anja de Bruin

test

20

lamy eeken-beekhuis

je blijft mijn topper!! vlinder voor "gerard" ..... dit jaar .....

Show more