Daan Westra

Heeft deelgenomen in vorige edities

Waarom ik meedoe aan Alpe d'HuZes

Vanaf het moment dat Romy, mijn vriendin, de moeder van mijn kinderen, mijn maatje, mijn alles, in februari 2018, vier weken na de geboorte van ons tweede kindje, geheel onverwacht de diagnose endeldarmkanker kreeg voelde ik mij ongelofelijk machteloos. Ik wilde iets doen, ik wilde bijdragen, ik wilde helpen om haar beter te maken. Ik besefte me echter ook dat er he-le-maal niets was dat ik kon doen om dat te bereiken. Na een traject van chemo, bestraling en operatie is de kanker nu gelukkig weg en kunnen we steeds meer genieten van ons gezin. Nu kan ik wel iets doen. Nu ga ik 5 keer de Alpe d'Huez beklimmen voor Alpe d'HuZes. Eén keer voor iedere week dat Romy chemo en bestraling kreeg. Doel is om zo veel mogelijk geld op te halen voor KWF, want dat gevoel van machteloosheid dat gun ik niemand. 

My Updates

Het verhaal, deel 1

Op 25 december 2018 werd ons tweede kindje geboren. Een zoontje; Sam. Hoewel hij met Kerst geboren werd, was de zwangerschap bepaald geen cadeautje. Romy had gedurende de zwangerschap, vooral in het derde trimester, veel last van pijnklachten. Lopen, zitten en liggen deed eigenlijk allemaal pijn. Los van de pijn verliep de zwangerschap goed. De kleine groeide goed en was gezond. De bevalling op eerste kerstdag ging heel snel. Sam kwam binnen twee uurtjes al ter wereld. De verloskundige merkte wel terloops op dat het een beetje vreemd was dat de ontlasting die ze tijdens het toucheren had opgemerkt in de endeldarm (blijkbaar normaal bij zwangerschap gerelateerde obstipatie) er niet uit kwam tijdens de bevalling. Het enige dat ik dacht was; ‘prima, hebben we daar geen last van’.

In de weken na de bevalling begonnen we langzaam te wennen aan elkaar als gezin. Lisa, van 2, vond haar nieuwe broertje maar al te interessant en zelf waren we maar wat blij met de kleine man. Tot frustratie van ons beide werden Romy's pijnklachten  echter alleen maar erger in plaats van minder. De maximale hoeveelheid paracetamol + ibuprofen hielpen niet. Het advies van de professionals was om het lichaam minimaal 6 weken de tijd te geven om te herstellen maar na 4 weken was de pijn niet meer te verdragen. De huisarts verwees Romy door naar het ziekenhuis. Een chirurg in opleiding stuurde haar in eerste instantie naar huis met een zalfje; 'probeer dit maar een paar weken'. De chirurg in opleiding die haar 4 dagen later op de poli zag (het zalfje hielp voor geen meter) leek het verstandiger om via een proctoscopie wat grondiger onderzoek te doen. Romy werd met spoed een nachtje opgenomen en 's avonds werd de proctoscopie verricht. Er bleek inderdaad ‘iets’ te zitten in de endeldarm dat er niet hoorde. Wat precies, dat was niet helemaal duidelijk. Er werd vooral gesproken over een ontsteking, waarbij de woorden Crohn en Colitis vielen. Voor de chirurg was het in ieder geval geen wonder dat Romy zo’n pijn had en een biopt zou over een week uitsluitsel geven over verdere behandeling. We voelde ons serieus genomen waren opgelucht dat het eind in zicht kwam. Ik pikte Romy de volgende ochtend daarom opgelucht op in het ziekenhuis. ‘Weg hier bij al die veel te zieken mensen’ zeiden we glimlachend tegen elkaar terwijl we richting de auto liepen.

Een week later gingen we, lichtelijk vermoeid door de combinatie van slapeloze nachten van de pasgeboren baby en de morfine-achtige pijnstilling die Romy de week ervoor voorgeschreven had gekregen om de pijnklachten te onderdrukken, nietsvermoedend naar de afspraak met de chirurg. Het was een doodnormale dinsdag ochtend in februari dus ik pikte haar vanuit mijn werk thuis op en we gingen samen naar het ziekenhuis. Terwijl we van de auto naar de poli liepen maakte we wat grapjes en zei ik nog dat ik wel hoopte dat het allemaal een beetje op zou schieten want ik moest die middag op tijd terug zijn om onderwijs te geven. Toen we de spreekkamer van de chirurg die de proctoscopie had verricht binnen liepen gaven we nog tussen neus en lippen door aan dat we geen bezwaar hadden tegen de aanwezigheid van een coassistent. De sfeer sloeg vervolgens abrupt om. We zaten koud op onze stoel, onze jassen hadden we net opgehangen en die zwiepte nog een beetje heen en weer aan de rugleuning van onze stoelen. De chirurg zei; 'Ik heb slecht nieuws. Ik heb heel slecht nieuws. Het is kanker.'. Het gesprek duurde vervolgens nog bijna een uur maar ik kan me er weinig van herinneren. Wat ik nog weet is dat Romy meteen heel veel goede vragen stelde. De enige vraag die ik zelf stelde was of Sam tijdens de zwangerschap niet ook 'besmet' zou kunnen zijn (gelukkig niet). De chirurg gaf aan dat de prognose nog kon variëren van het slechtst mogelijke scenario, waarin de tumor uitgezaaid was en Romy ongeneselijk ziek zou zijn met nog een paar weken te gaan, tot het best mogelijke scenario, waarin de tumor niet was uitgezaaid en Romy met intensieve bestraling, chemo en een operatie met blijvend stoma tot gevolg (i.v.m. de locatie van de tumor) te genezen was. Een reeks testen die de chirurg al gepland had voor de daaropvolgende dagen moest uitwijzen welk van de twee scenario’s het zou worden. Drie dagen later, op vrijdag, zouden we de chirurg terugzien om de uitslagen en het bijbehorende behandelplan te bespreken.

Logischerwijs liepen we met een totaal andere stemming de spreekkamer uit dan waarmee we naar binnen waren gekomen. We schoten in eerste instantie meteen in de regel-modus. De afspraken voor de scans en tests de daaropvolgende dagen moesten bevestigd worden en ik moest mijn werk bellen om te zeggen dat ik die middag geen onderwijs kon geven. Verder dan ‘Hoi, met Daan’ kwam ik niet, waarop Romy het gesprek snel overnam. Mijn geweldige collega’s waren gelukkig in staat om al mijn taken over te laten nemen. In de 10 minuten die het duurde om met de auto van het academisch ziekenhuis in Maastricht naar huis te komen spraken we weinig en werd er vooral gehuild. De meest prangende vraag was echter hoe we het nieuws bij thuiskomst aan Romy’s moeder, die op Sam was komen passen, moesten vertellen. We besloten maar gewoon met de deur in huis te vallen, dezelfde aanpak die de arts had gebruikt. Er was op dat moment vooral ongeloof en verdriet. Vervolgens hebben we beide onze meest dierbare vrienden en familieleden gebeld om het nieuws te vertellen. Die gesprekken verliepen allemaal grofweg hetzelfde; veel schrik, veel vragen en veel verdriet. Bij de impact die het nieuws op anderen zou kunnen hebben stonden we op dat moment helemaal niet stil. Pas achteraf hoorde we dat bijna alle mensen die we hadden gesproken zo van streek waren dat ze de auto langs de weg parkeerde, zich acuut ziekmeldde op hun werk, spontaan ophingen of vol ongeloof hun eigen familieleden informeerde.

Zowat die hele middag hebben we met Romy’s ouders bij ons thuis doorgebracht en zijn we bezig geweest met het informeren van mensen. Dat is afgezien van de 5 minuten die het duurde om aan Romy’s collega, die nietsvermoedend voor de deur stond voor de kraamvisite die we gepland hadden en die we compleet vergeten waren om af te zeggen, uit te leggen hoe de situatie was. Zonder een woord uit te brengen en zonder het kraamcadeautje achter te laten vertrok ze weer. Om 17:00 uur was het tijd om Lisa op te halen bij de gastouder. Toen ik daar aanbelde kwam ze met de onbevangenheid die bij een 2-jarige hoort, uiterst vrolijk naar de deur rennen; ‘Papa! Papa!’. Het enige wat ik deed was mijn uiterste best om een glimlach te produceren en haar vrolijkheid te beantwoorden met mijn eigen vrolijkheid. Hoewel dat niet eenvoudig was, maakte dat specifieke moment ook direct heel duidelijk dat ondanks het slechte nieuws, sommige dingen in het leven niet waren veranderd. Wat Lisa betreft bestond het leven nog steeds uit nieuwe dingen ontdekken, plezier maken en verrassingen. Wij zagen het op dat moment wellicht niet op die manier maar het was wel de kijk op het leven waarvan ik, we, hoopte dat we hem uuiteindelijk weer zouden terugkrijgen. Bij thuiskomst hing er tot aan Lisa’s bedtijd een vreemde sfeer. Het was duidelijk dat we nog niet precies wisten of en hoe de twee compleet tegenovergestelde emoties van verdriet en blijdschap verenigbaar waren. Toen Lisa eenmaal sliep hebben we de rest van de avond met Romy’s ouders en een aantal goede vrienden geprobeerd om van de flarden die we van het gesprek met de chirurg konden herinneren een compleet en accuraat verhaal te maken. Het feit dat we telkens op verschillende conclusies uitkwamen was tekenend voor het feit dat we daar niet toe in staat waren. Uitgeput van alle emoties die dag heb ik ’s nachts geslapen als een blok. Romy daarentegen, deed geen oog dicht.

Woensdag en donderdag bestonden overdag uit dingen die, afgezien van het feit dat Romy veelal versuft in bed lag door de morfine, heel normaal zijn voor een jong gezin zoals boodschappen doen, spelen met Lisa en de kleine Sam verzorgen. Die activiteiten werden echter afgewisseld met telefoongesprekken met de chirurg (die telkens uitgebreid de tijd nam om alles een tweede, derde en vierde keer uit te leggen) en een CT-scan in het ziekenhuis. Donderdag ochtend belde het ziekenhuis om te zeggen dat de CT 'in principe' schoon was maar dat er wel 'iets' was gezien in de lever. Men dacht dat het niets was maar wilde voor de zekerheid wel acuut (i.e. dezelfde middag) een MRI maken. Woensdag en donderdag avond brachten we door met mijn vader (die vanwege het nieuws direct terug kwam van wintersport), Romy’s ouders en onze beste vrienden. We konden hun vragen steeds beter beantwoorden maar hun schrik, verdriet en onzekerheid helaas nog altijd niet wegnemen.

Vrijdag ochtend kregen we een telefoontje van de specialist om ons te laten weten dat de MRI ook schoon was. Voor zover men kon beoordelen waren er dus geen uitzaaiingen. De opluchting was bij ons beide zo groot dat we spontaan in tranen uitbarstte. We moesten wel nog naar het ziekenhuis voor een endoscopie en voor het gesprek met de chirurg voor alle uitslagen en het behandelplan. De endoscopie vond onder volledige sedatie plaats. Toen Romy weer bijkwam vertelde de MDL-arts dat er, behalve de tumor, geen afwijkingen in de dikke darm te zien waren. Al het tweede goede nieuws van de dag. De sfeer in het daaropvolgende gesprek met de chirurg was totaal anders dan tijdens het gesprek op dinsdag. Het viel het beste te omschrijven als informeel en luchtig. De chirurg bevestigde dat er geen uitzaaiingen waren gevonden en dat de dikke darm schoon was. Conclusie: er was sprake van een T3N0M0 rectumtumor. Een langzaam groeiende tumor die over het algemeen bij mannen van boven de 65 voorkomt. Een paar weken later zagen we in de cijfers van het IKNL dat er jaarlijks 1 a 2 vrouwen onder de 30 (Romy was nog net 29) in Nederland deze diagnose krijgen. De chirurg gaf die middag dan ook aan dat Romy simpelweg heel veel pech had gehad. De behandeling zou gaan bestaan uit bestraling, chemo en zeer waarschijnlijk een operatie. We kregen een verwijzing naar de radiotherapeut en internist om de bestraling en chemo in gang te zetten, tenzij we nog een kinderwens hadden. In dat geval kon er namelijk eerst een traject gestart worden om eitjes in te vriezen. Romy zou namelijk met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid onvruchtbaar worden van de behandeling. We konden er de komende paar dagen, tijdens carnaval, over nadenken. We gingen naar huis en dronken ’s avonds champagne met mijn vader, Romy’s ouders en onze beste vrienden om het 'goede nieuws' te vieren. We waren vooral opgelucht. Het had allemaal veel erger kunnen zijn. Vanaf dat moment was onze volledige focus op genezen. De behandeling kon wat ons betreft niet snel genoeg beginnen

Thank you to my Sponsors

10

Mark Metekohy

10

Mark

Veel succes, oss!

10

Ruben Drost

Heel veel succes

15

Michèle Geijselaers

Verschrikkelijk wat jullie hebben moeten doorstaan. Enorm veel succes.

25

Nic en Manon

Zit m op Daan, de kins t!!!

5

Anonymous

Succes!

15

Anonymous

27

Quirijn Oostveen

Veel succes kerel!

21

Tom Van Wersch

Succes 💪🏼

21

Harun Kina

Succes en sterkte ✊️

50

Jacqueline Waterreus

Ik ken je niet persoonlijk maar ik weet hoe zwaar deze ziekte is en daarom 50 euro, tien euro voor elke week chemoradiatie...topvrouw heb je! En man, ook ik ben supertrots op jou! Succes💪🏻💪🏻💪🏻💪🏻💪🏻

10

Rachel Raaphorst

Heel erg knap dit je dit gaat doen. Onwijs veel succes met je training en natuurlijk de beklimming.

10

Jimi Ziermans

6

Mendo

Keep up with the good work en een mooi, lang en sterk leven toegewenst aan de kleine!

50

Jochem Branderhorst

25

Anonymous

Veel succes Daan! Hopelijk heb je inmiddels meer dan 9 keer op de fiets gezeten. :)

21

Nicolle Stassen

Topper veel succes

10

Desmond Berg

5

Sandra Spijker

50

Jean Muijtjens

En traine, traine en traine Daan. De kins idd neet mie trök. Allein mèr veuroet mèt en veur eus dochter!! Succes.

25

Andre

Good um te leeze dat 't weer good geijt met Romy.. geweldig wats diech geijs doen ... dat verdeend alle respect! Iech weens diech hiel väöl succes !

21

Markus Schmidt

21

Eugele Kostons

Geweldig dat je dit gaat doen! Heel veel succes!!

10

Leen Jordaan

father of Santi ga door vouw je handen bid elke dag

21

Lizzy Vuurman

Veel geluk voor jullie <3

25

Kri Muller

50

Santi

M'n moeder is overleden aan kanker toen ik 10 was, ik kan me enigzins voorstellen hoe je je gevoeld hebt. Zet m op!

15

Jeffrey Timmermans

Daan succes

21

Sjoerd Heijnders

40

Jolanda

10

Mireille Baeten

21

Julian Theisen

10

Deleon Alves

21

Esther Schoffelen

Romy en jij zitten in mijn ❤ voor altijd. Kanjers zijn jullie allebei !

21

Rob Ummels

Heftig Daan. Good luck!

10

Inge van der Putten

Top idee Daan! Heel veel succes met de voorbereidingen

21

Samantha Lejeune

Succes topper! 💪 Op een afsluiting die jullie oh zo gegund is en daarmee ook nog een bijdrage om hopelijk langzaam een eind te maken aan deze vreselijke ziekte. 🌹

25

Yannick Daems

Ik wens jullie alle kracht van de wereld toe!!! Aint no mountains high enough..OSU

21

Caroline Heijnen

Wat ontzettend tof en knap!!

10

Michiel de Boer

Wat een verhaal! Blij dat nu weer goed gaat. Sterk bezig mannen 💪😚👌. Keep on fighting never give up#samen komen jullie er wel als team ook voor Romy🏆💪😚😘

30

Sanne Grootjans

Heel veel succes Daan! Je kan het!

10

Bente Drummen

21

Eva Reinders

Heel mooi initiatief Daan! Succes!

21

Rachelle Van Gennip

Super trots op jullie! Veel succes! Heel veel liefs

500

Ying Hao Ma

I walked a mile with Pleasure; She chatted all the way; But left me none the wiser For all she had to say. I walked a mile with Sorrow; And ne’er a word said she; But, oh! The things I learned from her, When Sorrow walked with me.

5

Geert Schuijers

Succes!!

66

Paul en Marie-josé Muijtjens

Heel veel succes met het voorbereiden en volbrengen van dit initiatief!

21

Josette Op het Veld - Schils

Heel veel sterkte en succes met de beklimming en alle goeds voor jullie gezin.

21

Nelly

Heel veel succes Daan!! Ik weet dat je t kunt. X

21

Ruud Storcken

Succes Daan en een prachtige beweging na deze onzekere periode.

25

José en Erik Jongen-Ramakers

Heel veel succes ermee Daan.

21

Harmen

66

Roeland Ravesteijn

Mocht je voor die dag een motorrijder nodig hebben ter begeleiding: Just say the word!!! Puike geste, maar Greumelke en al die anderen zijn dat natuurlijk ook dubbel en dwars waard!

10

Linton Berkers

Succes en sterkte kerel!

21

Gert-jan Vergauwen

21

Jonas Mennes

Ik zou graag mijn bijdrage willen geven. Mooi initiatief! Ook bedankt voor de goede training zondag.

30

Renier Oostveen

Succes!

21

Andi S

My best wishes to your wife and your whole family ❤

10

Sanne Gartener

Heel veel succes met trainen en uiteindelijk met de beklimmingen!

21

Mirjam Huidekoper

Succes!

450

BadBoys BJJ

21

Mattias Sandström

We only met once but you made a lasting impression on me with your skill and friendly attitude. I wish you and your family the best. Take care

50

Anita Muijtjens

Leve Daan, sjiek tots diech dat deis same mèt dien teamgenote veur eus dochter Romy! Iech bin oongeluifelijk gruuts op diech. SUCCES!!!!

163

YouJitsu

Namens SSI waar je een top les gegeven hebt. We wensen je veel succes met het beklimmen van de berg.

21

Anonymous

Daan, prachtig dat jij dit doet. Romy zal trots zijn op je. Heel veel succes gewenst.

21

Naomi Ravesteijn

Sjiek Daan datse dit deis! Zit um op! Groetjes Naomi

50

Mayella & Timo

Heel veel succes met het volbrengen van deze geweldige doelstelling en actie!

10

Tamara

10

Annemie Wolters-Sollet

Kanjers 👍🏻🙏❤️

20

Jannah Gerritsma

Wat een mooi doel! Veel succes!

25

Ekkie Ravesteijn

Kippenvel van dit initiatief Daan. Romy zal trots op je zijn. Liefs Ekkie

21

seppe siborgs

Hoi Daan, Geen idee dat jij dit zware parcour al had afgelegd met jouw gezin. Knap dat je nu iets wil terug doen, veel succes en sterkte. Mvg, Seppe Siborgs

10

Ber Louis

Heel goed van jou heel veel geluk met je gezin .

5

Katya

Succes Daan!

21

Anna Ramirez

💪🏽

275

Anonymous

25

Chrit en Mirjam Haegmans

Hoi daan . Wat un sjoen actie vaan diech . Dit geit diech zeker lukke die 5 kier . Zet heum op .

21

Debbie Stevens

Lieve Daan, wat een mooi bericht om te lezen! Geweldig dat je dit voor Romy doet. Jullie zijn een mooi koppel en gezinnetje en ik wens jullie al het geluk van de wereld toe. Heel veel succes en GENIET van elkaar! Liefs, Debbie

50

Els

Topper!

25

Veerle en Paul Martinussen

Met volle angst vooruit ❤

10

v

👍🏻👊🏻💪🏻

21

Romy Muijtjens

Enorm trots op je!

21

Ellis Corten

50

David en Cay

Wat een heftig jaar hebben jullie tot nu toe gehad. En nu...die berg op. Volle kracht vooruit. Wat moedig Daan. Niet omkijken. Blijven trappen. Trap de toekomst in, voor Romy, voor je gezin.

25

Anonymous

26

Mick Muller

💪

15

Michel Verhoeven

Succes met de klim!

21

Anonymous

10

Charlotte Braeken

Ik ben er (weer) stil van als ik jullie verhaal lees.. moedig dat jullie dit nu voor Romy gaan doen. Wat zijn jullie een mooi koppel en sterk team.

50

Laura Vogelenzang

Veel succes!

50

Berdy en Joost

Beste Daan, wat een bijzondere manier om deze periode af te sluiten. We weten zeker dat het je gaat lukken om ook deze top (5 x) te bereiken!

100

Arno en Ineke

Sjieke actie Daan, succes!

21

Jens Koedam

Succes!

50

Carla Haest

Thx voor dit goede initiatief en heel veel succes met trainen en de dag zelf!!! Wat mooi dat je dit doet voor Romy!!! En Dat er nog meer onderzoek gedaan kan worden naar deze vreselijke ziekte!!!

Show more