Jordy van Ettekoven

Heeft deelgenomen in vorige edities

My Activity Tracking

359
kms

My target 0kms

Omdat iedereen een kans verdient!

12!

Komend jaar gaat het mijn 12e Alpe worden! De 12e keer dat ik kan bijdragen aan dit geweldige evenement. De 12e keer dat ik er bij mag zijn, en de 12e keer dat ik ‘mijn moment’ zal hebben op de berg. Maar hoe kom ik aan dat Alpe virus? Dat zal ik je uitleggen:

24 was ik toen ik voor de eerste keer zelf met kanker te maken kreeg. Nadat ik een tweetal keren flauw was gevallen werd er een uitgebreider onderzoek gedaan, en werd bij mij de ziekte van Hodgkin vastgesteld. Ook wel het Hodgkin Lymfoom genoemd, of in de volksmond lymfeklierkanker.

En alsof dat al niet bijzonder genoeg was, had ik ook nog de zwaarte gradatie te pakken; 4b. De schaal loopt van 1-4, dus dan weet je wel hoe laat het is. En de b staat voor ‘Met Symptomen’, nachtzweten, gewichtsverlies, oververmoeidheid en een plakkaat aan gezwellen die achter mijn longen op een aantal aderen aan het drukken was. Dat verklaarde uiteindelijk mijn flauwvallen, ik kreeg niet genoeg zuurstof.

Uiteindelijk na 16 chemokuren en de nodige ontberingen heb ik het klaar gespeeld om ‘in remissie’ het ziekenhuis achter me te laten. In die tijd hoorde ik ook voor het eerst van de Alpe. Aangezien dit nog in de beginjaren was, nog een relatief klein evenement. Aan het groeien, en mede daarom las ik een oproepje op een forum voor motorrijders om het evenement te begeleiden. Aangezien ik een fervent motorrijder ben, leek me dat een perfecte manier om iets bij te kunnen dragen! Helaas kwam dat jaar net iets te vroeg, aangezien mijn laatste behandeling eind mei was. De alpe natuurlijk begin Juni, dus ik redde het conditioneel net niet. Wel meteen een mail gestuurd of ik het jaar erop mee zou mogen, en dat werd bijzonder gewaardeerd.

Door een aantal bijwerkingen van de chemo die ik nog elke dag voel en ervaar, is het helaas niet realistisch om te gaan fietsen of lopen. Een van de bijwerkingen die je kan krijgen is namelijk Neuropathie, een beschadiging aan je zenuwstelsel, veelal in de extremiteiten. Handen en voeten dus. En dat geluk heb ik natuurlijk, lange druk op voeten en handen resulteren in tintelen, pijn en uiteindelijk ‘uitschakeling’ van de betreffende onderdelen. (Struikelen over je eigen voeten, omdat je ze niet meer voelt bijvoorbeeld) Motorrijden kan wel, en dat is dat ook een perfecte manier om toch deel uit te kunnen maken van de Alpe!

Sinds dat jaar ben ik elk jaar mee geweest. De alpe is bijzonder, in elk opzicht. Zo ontzettend veel mooie mensen ontmoet, dingen gezien, gevoelens gevoeld. Het maakt niet uit wie je bent, jong oud, rijk or arm, iedereen is gelijk! Hetzelfde doel, met dezelfde gedachten. Als een eenheid afzien om anderen een kans te geven.

Ook is het voor mij persoonlijk een jaarlijkse mijlpaal. Ik heb het gered, weer een jaar verder! Elk jaar aan het einde van de dag, de laatste keer over de finish.... Kippenvel, een lach en een traan. Met alle motorrijders mogen we vaak als laatste over de finish, en dat is zo ontzettend bijzonder. Het publiek, de andere vrijwilligers, de deelnemers en alle anderen die er dan nog staan. Klappen, juichen, dansen en toeteren omdat wij de dag mogen afsluiten. Kippenvel. En dat moment rij ik ook weer over mijn eigen finishlijn heen. Met mijn vrienden, en met degenen die mij ook ontvallen zijn inmiddels. Met elkaar en toch alleen.

10 jaar lang heb ik fluitend elke controle doorstaan, en ik zou mijn ‘ziekte’ overwinnen! Na 10 jaar controle wordt je namelijk ‘los’ gelaten omdat het risico zo klein is dat het nog terug komt, dat je niet meer jaarlijks hoeft op te komen draven. Maar, helaas heb ik het tot 9 jaar en 11 maanden geschopt. Een maand voor mijn laatste controle ging ik naar de huisarts en na een doorverwijzing naar mijn internist werd wederom Hodgkin vastgesteld. Weer een winnend lot uit de verkeerde loterij, en uiteraard zeldzaam dat het na zo’n lange periode weer terug komt. Nu werd het echt zware gechut van zolder gehaald en verplaatste mijn behandeling zich naar het AMC, vanwege een trial die daar draaide. Uiteindelijk na een aantal chemo kuren een autologe stamcel transplantatie ondergaan, en dat heeft me er wederom bovenop geholpen! Een lange weg weer, met wederom veel obstakels en bijwerkingen.

Ten tijde van mijn stamcel traject was ik me alweer druk aan het maken, want ik wilde wel bij de Alpe zijn! Linksom of rechtsom, ik zou er zijn. Mijn stamcel was in Januari, en ik had al becijferd dat ik het wel even zou klaarspelen om in juni gewoon weer deel te nemen als motard. En zo geschiedde! Ik was er weer bij... Dit was de 2017 editie....

Inmiddels is het 2019 en komt de alpe er weer aan. Ik heb me weer aangemeld als Motard, en ik ben er weer bij! Maar dit jaar gaat extra speciaal worden! In de loop van de jaren heben namelijk ook een aantal van mijn beste vrienden zich aangesloten bij onze groep. Geen motorrijders, maar fanatieke fietsers! En dit jaar gaan zij de berg bedwingen als Team Tartiflette. (Tartiflette is een lokaal streekgerecht uit de Haute Savoie, dat wij traditioneel altijd eten aan het einde van de Alpe dag..)

Danielle, Kurt, Vincent en Bart gaan zich kapot trappen op die berg, maar dat wilden ze niet doen zonder mij als onderdeel van het team. Dus hebben zij mij als ‘niet participerend’ teamcaptain gevraagd! Een bijzondere eer... Het zijn nu al kanjers, en Het is extra speciaal dat ik nu ook als teamlid kan ‘deelnemen’ in mijn dubbelrol als Motard en Teamcaptain!

2019 gaat geweldig worden. Ik ben blij en dankbaar dat mijn vrienden mij mede als inspiratie zien voor hun deelname... Ik word er stil van...

Thank you to my Sponsors

21

Fennie Buter

Jordy, als motard altijd in mijn hart, als mens in mijn hart, als knokker in mn hart! Heel veel succes en wat ga ik deze week missen. Maar fijn dat jij en je team en zoveel anderen doorgaan want opgeven is geen optie. Xx

111

Marieke

❤️

75

Animo Sportpsychologie

Je bent geweldig, Jord

21

Cees Froukje

66

Jessica Tillemans

50

Anonymous

Prettige. fietstocht over de Utrechtse heuvelrug.

21

Falko

Heel veel succes en vooral plezier gewenst met je team!

25

Edwin Brouwers

Ha Jordy, veel succes met je team. Ik weet zeker dat zij met jou als captain genoeg motivatie krijgen om te slagen die berg te bedwingen. Één voor allen en allen voor één!

21

Carla Kalf

Geluk en succes!

Show more