Otto Ouderkerk

Heeft deelgenomen in vorige edities

Waarom ik meedoe aan Alpe d'HuZes

Hey,

 

Ik doe mee aan Alpe d’HuZes....!!!!

Om samen te kunnen werken aan een wereld waarin de ziekte beter behandelbaar, volledig beheersbaar en misschien zelfs wel te voorkomen is.

Steun het KWF middels een donatie op mijn persoonlijke actiepagina (https://www.opgevenisgeenoptie.nl/fundraisers/ottoouderkerk)

of via een donatie op onze teampagina (https://www.opgevenisgeenoptie.nl/fundraiser/kuijpers2)

Doe het niet specifiek voor mij, maar doe het voor:

dat lieve familielid;

die speciale vriend of vriendin;

die ene collega;

of voor die vage kennis.

Steun je mij/ons....????

 

Alvast hartelijk bedankt!!!!!

Otto

 

My Updates

"Voor jou papa, voor jou....!!!!"

Één van mijn meest bijzondere ontmoetingen in het afgelopen jaar is wel die ontmoeting tijdens de slotdag van de Nijmeegse 4-Daagse van 2018 geweest.

We zijn dan al vier dagen onderweg en de finish komt in zicht.

Nog een kilometertje of 6, 7 en dan zit het erop. Bij de finish wachten een biertje en gladiolen op mij. Ik ben best trots op mijzelf dat ik het ga halen.

Als even later mijn stempelkaart bij het begin van de Via Gladiola, op zo'n 5 kilometer afstand van de finish, voor de laatste keer gecontroleerd en geknipt wordt, loop ik naast een jonge vrouw van, zo blijkt even later, een jaar of 25.

Direct na het knippen van het kaartje nemen we de eerste felicitaties in ontvangst. Dan barst de jonge vrouw naast me in tranen uit, kijkt omhoog en wijst met twee vingers naar de hemel en zegt met gebroken stem:

"voor jou papa, voor jou....!!!!

Geraakt door haar emoties voel ik bij mijzelf ook de tranen opkomen. We lopen een stukje samen op en raken in gesprek. Ze heeft haar deelname, middels sponsoring, gekoppeld aan het KWF. Ze verteld me dat haar vader een paar maanden eerder aan de gevolgen van kanker overleden is. Haar vader was net zo oud als ik.

Het zet mij aan het denken. In mijn gezin is de jongste op dat moment ook 25 en ik ben net zo oud als haar vader geworden is. Hoe oneerlijk is deze ziekte? Zonder enig onderscheid te maken tussen leeftijd, geloof, huidskleur, etnische afkomst, man of vrouw, kind of volwassene, rijk of arm, of weet ik veel wat, iedereen kan direct of indirect getroffen worden door deze ziekte.

Er is veel, heel veel, geld nodig voor onderzoek naar medicijnen om deze ziekte te behandelen, te overwinnen en in de toekomst misschien wel helemaal te voorkomen.

Door mijn deelname aan de Alpe d'HuZes wil ik mijn steentje bijdragen aan het KWF en vraag ik jullie aandacht voor het vele geld wat het KWF nodig heeft.

Ik vraag jullie om mij te sponseren en om op die manier, samen met mij, jullie steentje bij te dragen aan het werk van het KWF.

Bezoek mijn persoonlijke fundraiser-pagina en steun het KWF middels een donatie.

Mocht je nu denken:

"Ach, mijn bijdrage is maar een druppeltje op een gloeiende plaat"

wees je er dan van bewust dat ELKE regenbui, hoe groot of klein dan ook, juist uit allemaal van die afzonderlijke druppeltjes bestaat.

 

Dank jullie wel vast....!!!!

Otto

 

"Nog maar zo weinig tijd....."

In januari 2018 ben je druk bezig met het zoeken naar een nieuwe baan. Tussen de sollicitaties door trek je er opuit en maak je lange wandelingen door het bos of over het strand. Al snel loopt één van je kennissen tijdens die tochten mee, want na 30 zware bestralingen is wandelen een goede revalidatie voor hem. Het blijkt dat jullie veel en veel meer gemeen hebben dan jullie ooit gedacht en geweten hebben. Het kan ook niet anders zo zijn dan dat jullie als een blok voor elkaar vallen. Want als je van elkaar kunt zeggen: "hij is mijn manlijke versie" en "zij is mijn vrouwelijke versie" heb je een mooie toekomst samen.

In april 2018 worden er bij hem toch weer uitzaaiingen geconstateerd en nieuwe operaties zijn nodig. Een paar onzekere maanden volgen. Om jullie liefde en toekomst voor elkaar vast te leggen trouwen jullie. Eind vorig jaar wordt het helaas duidelijk dat er geen kans meer op genezing is. Geen behandeling of medicijn zal nog uitkomst kunnen bieden.

Half maart rij ik naar Valkenburg in Limburg. Een aantal collega's hebben die dag daar een trainingsstage van Steven Rooks als voorbereiding op hun deelname aan Alpe d'HuZes. Onderweg stop ik bij een benzinestation in de buurt van Liempden en bestel een cappuccino met een broodje. Ik geniet in het zonnetje van de koffie en lees ondertussen een eerder die morgen door jou geplaatst facebookbericht. Dat gedicht is zo mooi, intens en (op-)recht uit het hart geschreven dat het me tot op het bot en dieper raakt.

Jullie hebben nog maar zo weinig tijd samen, zo realiseer ik me.

Op dat moment neem ik de beslissing om dit jaar zelf ook deel te nemen aan Alpe d'HuZes.

Lieverds, ik doe het (vooral ook) voor jullie. Één keer is niet genoeg, minimaal twee keer, misschien lukt zelfs wel een derde keer. En als ik met elke stap omhoog ook maar één minuut voor jullie samen zou kunnen verdienen, dan ga ik ook nog een vierde keer omhoog.

Al moet ik het laatste stuk jankend en kruipend op mijn knieën afleggen ik zal het halen. Voor jou, voor jullie, voor iedereen.....!!!!!

XXX

 

Steun het KWF:

Hoe wreed is deze ziekte? Zonder onderscheid te maken tussen man of vrouw, geloof, ras, huidskleur, leeftijd of weet ik veel wat voor verschil, iedereen kan direct of indirect door deze ziekte getroffen worden. Steun het KWF middels een donatie via mijn fundraisers-pagina zodat zij de zoektocht naar nog betere medicijnen en behandelingen verder kunnen voortzetten.

Dank u wel....!!!!

 

"Getroost door de symboliek van het moment"

Je bent verloofd met één van mijn beste vrienden. We hebben met elkaar, als familie's en vrienden, mooie en speciale dingen beleefd. Het zijn voor ons allemaal kostbare en dierbare herinneringen geworden.

Één van die hoogtepunten is onze meerdaagse wandeltocht rond de Mont Blanc op de Haute Savoie. Niemand van ons kan en zal die ene speciale nacht in dat 24-persoonsstapelbed op Col du BonHomme, of die hele mooie wandelroute met telkens weer al die adembenemende uitzichten op het Mont Blanc massief, of dat schitterende uitzicht vanaf de Aquille du Midi op de in het rode licht van een ondergaand zonnetje badende top van de Mont Blanc, of zelfs de lange wachttijden aan het einde van de wandeltocht voor de gondel naar Chamonix, ooit vergeten.

Jullie hadden trouwplannen en het leven leek jullie toe te lachen. Hoe anders zou het lopen. Er werd kanker bij je geconstateerd. Die kanker vloog letterlijk en figuurlijk als een malle door en over je lichaam en verwoestte, zo was het echt, in een paar dagen tijd jouw en jullie toekomst. Er was gewoon geen medicijn of behandeling tegen jouw ziekte opgewassen. Binnen 15 dagen na de eerste diagnose, je was nog maar 19 jaren oud, overleed je.

De dag van jouw begrafenis is een sombere, druilerige, grijze en bewolkte dag. Maar uitgerekend op het moment dat we met elkaar rond jouw graf staan en voor de laatste keer afscheid van je nemen, is het even droog en breken de wolken kort open. Een paar zonnenstralen kunnen daardoor zo op je graf vallen.

De symboliek van dat moment is mooi, bijzonder en sterk. Het heeft iedereen uit het gezin, de familie, de vrienden en alle kennissen getroost en gestrekt bij het verwerken van het verdriet. Jij had jouw hoop in het geloof gevestigd en het leek er echt op dat je, toen de wolken openbraken en de zonnestralen op je graf vielen, daadwerkelijk opgehaald werd.

Rust zacht meissie...

 

Steun het KWF:

In de 36 jaar na haar overlijden is er veel vooruitgang geboekt op het gebied van medicatie en behandelingen. De vorm van kanker die haar toen trof is tegenwoordig heel goed en vaak effectief behandelbaar. Steun daarom, middels een donatie op mijn persoonlijke of teampagina, het KWF zodat het KWF verder onderzoek kan blijven doen naar nog betere medicijnen en behandelingen.

Dank u wel....!!!!

 

Foto: Jacqueline Nolte / VanLichtfotografie

 

"Mijn tweede vader...."

Als kind mocht ik vaak met jou mee. Tijdens de vakanties en vrijwel alle andere vrije tijd zat ik bij jou "op de bok". Je leerde me auto en vrachtwagen rijden. Je leerde me om met aanhangers en caravans achteruit te rijden. Je leerde me schelden, vloeken, roken en drinken. Man, wat voelde ik me thuis bij je.

Maar ook gaf jij mij, samen met jouw vrouw, jarenlang gevraagd en ongevraagd, subtiel of gewoon plompverloren en recht voor zijn raap, levenslessen over respect, naastenliefde, tolerantie en rechtvaardigheid. Dat was soms best hard en confronterend, maar altijd wel eerlijk en oprecht.

Hoe vaak heb ik niet met koffie- of lunchtijd jouw vrachtauto bij jou thuis voor de deur zien staan en gedacht: "Ik moet binnenkort even wat tijd vrijmaken, want ik wil weer eens een dagje met je meerijden". Maar opeens stond jouw vrachtauto niet meer bij je voor de deur. Er bleek een acute en zeer agressieve vorm van leukemie bij je te zijn vastgesteld. De doktoren stonden machteloos. Er bestond toen nog geen medicijn of behandeling die je had kunnen genezen. Heel snel na deze diagnose, echt veel te snel, overleed je.

Als ik nu op de begraafplaats naar mijn ouders ga, loop ik altijd eerst even bij jou langs. Ik sta dan even stil bij je om je te groeten en denk dan terug aan alles wat ik met je beleefd heb, maar ook aan alles wat ik van je geleerd heb. Telkens weer realiseer ik me dan hoe belangrijk en van grote invloed jij op mij geweest bent. Je was echt mijn tweede vader. Wat jij mij samen met jouw vrouw bijgebracht en geleerd hebt, is wellicht het allermooiste erfgoed wat ik ooit zal ontvangen.

Ik wou dat er toen al medicijnen en behandelingen beschikbaar geweest waren die jou hadden kunnen genezen. Dan had ik dit nu tegen je kunnen zeggen in plaats van het hier op te moeten schrijven:

"Bedank man, voor alles wat je voor me betekend hebt...."

Rust zacht vriend....

 

Steun het KWF:

In de 22 jaar na zijn overlijden is er heel erg veel vooruitgang geboekt op het gebied van medicijnen en behandelingen. Tegenwoordig is de vorm van bloedkanker die hem toen trof al beter behandelbaar. Steun daarom, middels een donatie via mijn persoonlijke of onze teampagina, het KWF zodat het onderzoek naar nog betere medicijnen en behandelingen door kan blijven gaan. Misschien bereiken we dan ooit het punt waarop deze ziekte voor iedereen behandelbaar en te genezen is.

Dank u wel.....!!!!

 

Nooit meer "Mooi hoor...., Bakkie hoor...."

Niemand wist eigenlijk wat er nu precies met je aan de hand was. Okay, je had wat beperkingen in jouw functioneren opgelegd gekregen, maar dat was ook eigenlijk het enige wat je erover kwijt wilde. Op een vrijdagmiddag belde je me op en vroeg je me of ik dat weekend en de daaropvolgende week jouw werkzaamheden over zou kunnen nemen. Zonder verdere uitleg te geven of te vragen regelden we dat samen, zoals we dat al jarenlang gedaan hadden.

Later die week overleed je, geheel onverwacht voor iederen om je heen, tijdens de eerste voorjaarsstorm die dat jaar over Nederland raasde. Pas toen werd ons duidelijk hoe ziek je werkelijk geworden was. Niets, maar dan ook helemaal niets, had jou kunnen redden of helpen. Er was toen domweg nog geen medicijn of behandeling bekend tegen de vorm van kanker die jou getroffen had.

"Onze eik is gevallen....", met deze woorden begon één van de vele toespraken tijdens je afscheidsdienst. Met deze beeldspraak werd zo veel gezegd. Als een rots in de branding stond je altijd voor alles en iedereen klaar. Geen enkele moeite was jou ooit te veel om voor een ander te kunnen zorgen. Het gemis binnen de organisatie was groot.

Jouw afscheidsdienst was indrukwekkend. We hebben je die hele dag mogen vergezellen en begeleiden. Zo brachten we je met elkaar de kerk binnen en brachten we je na afloop van de dienst, lopend in ons uitgaanstenue, vanuit de kerk naar je laatste rustplaats. Heel indrukwekkend was het om te zien en merken dat mensen langs de weg stopten, af- of uitstapte, of gewoon stilhielden om ieder op zijn eigen manier jou hun respect en laatste eer te tonen. Het was een eer om naast je te staan toen op de begraafplaats iedereen nog één keer bij je langsliep voor een laatste afscheidsgroet.

Voor ons thuis klonken je karakteristieke uitspraken "Mooi hoor..., bakkie hoor...." na afloop van een klus, of "Pof....!!!!, Dát zeg ìk....!!!!" om je mening kracht bij te zetten, nooit meer hetzelfde.

Rust zacht vriend....!!!!

 

Steun het KWF.

In de 17 jaar na zijn overlijden is er heel veel voortgang geboekt ten aanzien van medicijnen en behandelingen. Tegenwoordig is de vorm van kanker die hem toen trof goed en vaak ook succesvol behandelbaar. Mijn verzoek aan u is om middels een donatie op mijn persoonlijke of teampagina het KWF te steunen, zodat het KWF het onderzoek naar nog betere medicijnen en behandelingen kan voortzetten. Misschien kunnen we dan ooit eens zeggen  "we hebben kanker verslagen....!!!!"

Dank u wel

 

 

 

 

"Heb ìk weer....!!!!"

Met elkaar leefden en vierden we het leven. Met elkaar sporten, duiken, biertje drinken en lachen, vooral heel veel lachen. Al was het alleen al om je legendarische verhalen en belevenissen die je steevast begon met "ohja, heb ìk weer....!!!!".

Wat hebben we met z'n allen een lol gehad tijdens het wadvissen, of tijdens het snel even 400 kipvleugeltjes snacken bij Kees in Den Oever, of met het avontuur op de nok van dat dak, of om de uitspraak "WE ASK THE QUESTIONS" van lieutenant Grueber in `Allo `Allo en om nog zo verschrikkelijk veel andere dingen.

Er kwam een grote kink in de kabel toen er kanker bij je werd geconstateerd. Na het eerste behandeltraject leek de ziekte onder controle en pakte je, als altijd positief gestemd en met je blik gericht op de toekomst, je leven, stapje voor stapje, voorzichtig weer op. Je ging weer sporten en je ging het water weer op om te vissen en te zeilen. Het ging weer zo goed met je dat jullie weer nieuwe plannen durfden te maken. Jullie kochten een huis en je zou zelfs vader worden. Je pretogen en de standaard glimlach om je mond waren weer helemaal terug!!

In schril contrast daarmee zie ik weer die lege blik en ontreddering in je ogen toen je vertelde dat de ziekte teruggekomen was en dat behandelingen geen uitkomst zouden bieden. Zelfs nu zei je aan het begin van je verhaal: "heb ìk weer....!!!!".

Er waren toen nog geen medicijnen of behandelingen beschikbaar die jouw ziekte zouden kunnen stoppen of genezen. De ziekte explodeerde als het ware in jouw lichaam en het was zelfs maar de vraag of jij de geboorte van jullie zoon nog mee zou kunnen maken.

Het duurde dan ook niet lang meer voordat alles in een stroomversnelling kwam.  Vlak nadat we jullie verhuisd hadden werd je al opgenomen in het ziekenhuis. Kort nadat jullie zoon geboren was, gelukkig heb je samen met jouw vrouw nog bijna twee weken van hem mogen en kunnen genieten, overleed je. Veel te jong, veel te snel, veel te vroeg, veel te oneerlijk.

Een paar dagen later hebben we jou lopend naar je laatste rustplaats gebracht. Het laatste stuk hebben we je daar, niet alleen uit vriendschap, respect en verdriet, maar vooral om wie en wat je was, als afscheid nog één keer op onze schouders genomen.

Rust zacht vriend....!!!!

 

Steun het KWF:

In de 21 jaar na zijn overlijden is er veel vooruitgang geboekt op het gebied van medicatie en behandelingen. De vorm van kanker die hem toen trof is tegenwoordig beter behandelbaar. Steun daarom, middels een donatie op mijn persoonlijke of teampagina, het KWF zodat zij verder onderzoek kunnen blijven doen naar nog betere medicijnen en nog betere behandelingen waardoor misschien in de toekomst deze vorm van kanker eenvoudig te genezen is.

Dank u wel....!!!!

 

"Power Girl"

Een paar jaar geleden, na een lange zaterdag overwerken in november, ga ik op weg naar huis nog snel even mijn weekend boodschappen bij de (toen nog) C-1000 in Blaricum Bijvank halen.

Snel sjees ik met mijn karretje tussen de schappen door. Ik kom hier niet vaak, dus ik kan niet alles zo één-twee-drie vinden. In mijn haast kijk ik niet goed om me heen en loop bijna, nouja "bijna", een paar mensen volledig tegen de vlakte. Gelukkig blijken het vrienden van me te zijn. We hebben elkaar al even niet gesproken. En als je elkaar dan toch onverwacht tegenkomt, dan kan je net zo goed even de tijd nemen voor een praatje toch....???

Maar het gesprek wat we hebben is anders dan anders. Het is niet het normale bepperdebepperdebep over van alles en nog wat. Nee, het is eerder veel gereserveerder en afstandelijkder. Vreemd, dat hebben we nog nooit zo gehad..!!

Dan komt het hoge woord er bij haar uit: "Er is begin deze week borstkanker bij me geconstateerd. Aankomende maandag beginnen de behandelingen al".

Ik schrik van dit bericht en er valt direct een oorverdovende stilte. Wat ze gezegd heeft dreunt maar door. Of om het maar anders te zeggen: "the sound of silence thunders in my ears....".

Ze is van mijn leeftijd. Ze staat zo midden in het leven. Ze heeft nog zo veel te geven en te bieden aan haar man, haar kinderen, haar familie, haar vrienden en kennissen, aan alles en iedereen om haar heen en daar buiten. Ik kan er niks aan doen, maar ik denk bij dit soort berichten altijd meteen aan het ergste. Maar is ze een echte Power-vrouw en dus gaat ze met een grote en sterke dosis Girl-Power de strijd aan. Gelukkig is de diagnose in een vroeg stadium gesteld en zijn de vooruitzichten op volledige genezing zeer groot en re-eel.

Inmiddels zijn we een paar jaar verder. De medicijnen en behandelingen zijn gelukkig allemaal goed aangeslagen. Zo goed zelfs dat ze zichzelf "schoon" mag noemen.

Ook met jouw verhaal in gedachten ga ik de Alpe d'Huez beklimmen. Al is het kruipend, maar bovenkomen zal ik. Niet één keer, maar tenminste twee keer. En als het die dag allemaal een beetje vlot en soepel gaat probeer ik ook nog een derde keer. En als mijn theorie (en benen) me niet in de steek laat (en laten), dan ga ik zelfs nog een vierde keer proberen boven te komen.

Voor jou, voor jullie, voor iedereen...!!!!

 

Steun het KWF:

Hoe wreed is deze ziekte? Zonder enig onderscheid te maken tussen leeftijd, geloof, huidskleur, ethnische afkomst, man of vrouw, vader of moeder, zoon of dochter, broer of zus, rijk of arm, of weet ik veel wat voor verschil wat je dan maar ook kan bedenken, iedereen kan direct of indirect getroffen worden door deze ziekte. De vorm van kanker die haar getroffen heeft is tegenwoordig heel goed en effectief behandelbaar. Toch is het noodzakelijk om verder onderzoek te blijven doen. Steun daarom het KWF, middels een donatie op mijn persoonlijke (of onze team-)pagina, zodat het KWF verder onderzoek kan blijven doen naar nòg betere medicijnen en behandelingen. Ik hoop dat we ooit zo ver zullen komen dat we kunnen zeggen: "we hebben kanker verslagen!". Jullie donatie draagt daar dan ook aan bij.

Dank u wel....!!!!

 

De personificatie van "Opgeven is geen optie...."

Toen je geconfronteerd werd met de eerste diagnoses en vooruitzichten voor de uitzonderlijke en zeldzame vorm van kanker die jou getroffen had, was je murw en uit het veld geslagen. Een behandeling zag je, op dat moment begrijpelijk, even totaal niet zitten. Gelukkig heb je jezelf na een paar dagen kunnen en willen herpakken.

Je rechtte je rug en je ging, vanuit een bijna geslagen positie, stapje voor stapje de strijd aan. 

En hoe....!!!! Diep respect....!!!!

Één keertje ben ik met je meegegaan naar het AvL in Amsterdam. Daar moest je die dag een kuurtje ondergaan. Alles wat er die middag gebeurde, alles wat we samen besproken hebben, alles wat ik daar gezien en meegemaakt heb, alles heeft heel erg veel indruk op mij gemaakt.

Alle ontwikkelingen op het gebied van medicijnen en vormen van behandelingen hadden een positief effect en jij mocht jezelf uiteindelijk tot overwinnaar van de ziekte uitroepen.

Twee jaar geleden, in 2017, reed jijzelf tijdens het Alpe d'HuZes-evenement van dat jaar, samen met een vriend die kort daarvoor zijn moeder aan kanker verloren had, op de fiets de Alpe d'Huez op en liet je zien dat jij kanker de baas bent.

Je hebt die dag de Alpe d'Huez drie keer bedwongen. Sterker nog, je hebt hem drie keer verslagen....!!!! Voor jou was het veel meer dan alleen maar een sportieve uitdaging en prestatie. Het was veel meer het afrekenen met, maar ook het afsluiten van, een periode vol onzekerheid en angst. Gelukkig kan en mag jij nu jouw toekomst weer verder invullen en ben je weer druk bezig om al jouw dromen te verwezelijken.

Dit jaar ga ik de Alpe d'Huez lopend op. Zo vaak als ik maar op één dag kan of wat haalbaar is. Om geld in te zamelen waarmee medicijnen en behandelingen ontwikkeld kunnen worden, maar vooral ook in de hoop dat in de toekomst iedereen, net zoals jij, zal kunnen zeggen: "Ik heb kanker verslagen".

Voor mij ben jij de personificatie van de Alpe d'HuZes slogan:

"Opgeven is geen optie"

 

Steun het KWF:

Hoe wreed is deze ziekte? Zonder enig onderscheid te maken tussen leeftijd, geloof, huidskleur, etnische afkomst, man of vrouw, kind of volwassene, of weet ik veel wat voor onderscheid je maar bedenken kan, iedereen kan direct of indirect getroffen worden door deze ziekte. De zeldzame vorm van kanker die hem toen getroffen heeft is helaas nog steeds heel erg moeilijk behandelbaar. Daarom is het noodzakelijk om onderzoek te kunnen blijven doen. Steun daarom, middels een donatie op mijn persoonlijke of teampagina, het KWF zodat verder onderzoek naar nog betere medicijnen en behandelingen mogelijk blijft.

Dank u wel....!!!!

"Ingehaald door de tijd"

Toen ik half maart dit jaar onderweg naar Valkenburg was om mijn collegae daar aan te moedigen tijdens hun trainingsclinic voor Alpe d'HuZes, werd ik tijdens een kopje koffie tot op het bot en dieper geraakt door het onderstaande gedicht. Het gedicht was voor mij het zetje wat ik nodig had om zelf ook deel te nemen aan Alpe d'HuZes om me zo in te zetten voor het goede doel.

Het gedicht is een verhaal over onder andere verdriet, onzekerheid, machteloosheid en maar ook van liefde. Ik hoop dat dit gedicht jullie net zo raakt zoals het mij geraakt heeft. 

 

Je leeft

Maar alle dagen met pijn

Alle dagen met verdriet en afscheid

De onzekerheid die aan de horizon ligt

De angst van het niet weten wat

De pijn in je buik van het ongewisse

De opkomende huilbuien, zomaar uit het niets

De nachten wanneer de slaap niet komen wil

Je alleen voelen omdat niemand weet hoe het was en hoe het nu is

Niemand die echt weet wat je denkt en voelt hoe moe je bent

De moeheid van je lijf en van je denken

En het machteloze, ongrijpbare wat je zo miezerig klein maakt

Het niets kunnen doen om het te verbeteren en

Alleen maar verder gaan met het leven, dit leven

Zoveel dingen die nutteloos zijn geworden

Zoveel dingen die waardevol zijn of gaan worden

Je leeft 

Samen met kanker en het is zo allesoverheersend zwaar

De pijn, de woede, de angst en het verdriet

Maar bovenal blijven we vechten voor nog wat waardevolle tijd samen

Samen in dit leven

 

Dit gedicht was geplaatst door een vriendin wiens man terminaal ziek was. Toen ik mij aanmeldde voor deelname aan Alpe d'HuZes heb ik hen beloofd om op 6 juni zo vaak mogelijk de berg op te gaan in de hoop dat ik met elke stap die ik die dag zal zetten nog één minuutje tijd voor hun samen zou kunnen verdienen.

Helaas heeft de tijd hem ingehaald en is hij inmiddels overleden. 

 

Steun het KWF:

Steun het KWF in het strijd om kanker de wereld uit te helpen. Doneer daarom via mijn persoonlijke pagina, of via de teampagina, aan het KWF zodat zij hun onderzoek naar nog betere medicijnen en behandelingen kunnen voortzetten. Het zou toch fantastisch mooi zijn dat we in de toekomst kunnen zeggen: we hebben kanker de wereld uit geholpen.

Dank u wel....!!!!

 

Foto: Marielle Schalkwijk

 

"SAMEN"

Nog even en dan is het eindelijk zover. Dan gaan we met elkaar richting Alpe d'Huez. Op 6 juni gaan we, ieder op zijn eigen manier en in zijn eigen tempo, de Alpe d'Huez bedwingen en verslaan.

Na de zomervakantie vorig jaar ontstond het idee om als bedrijf deel te nemen aan het Alpe d'HuZes evenement. Een groep van 45 personen meldde zich aan.

Het is een mooi bont gemêleerd gezelschap geworden. Alle lagen van het bedrijf zijn vertegenwoordigd, van jongste bediende tot voorzitster van de holding directie.

Samen met elkaar vormen we 5 geheel willekeurig samengestelde teams.

Samen met mijn collegae ging ik op zoek naar shirt-sponsors;

Samen met mijn bandje vroeg ik dit jaar tijdens onze optredens aandacht  voor mijn deelname aan Alpe d'HuZes en werd er door de bezoekers een mooi bedrag bij elkaar gedoneerd.

Samen met mijn gezin, familie, vrienden en kennissen zal ik een mooi bedrag via mijn fundraiser-pagina kunnen doneren aan het KWF;

Samen met mijn collegae gingen we trainen;

Samen, met al die andere deelnemers, gaan we er een mooi evenement van maken;

Samen, met al die andere deelnemers, gaan we proberen om qua financieel resultaat alle voorgaande edities te overtreffen 

Samen doen we dat, want niemand wil opgeven.....

Dàt is de kracht van SAMEN.....

 

Foto: Project van de Wilde-Groep, Fotoclub EF ELF IJsselstein

Fototitel: "SAMEN"

"Ik ben er....!!!!

Op maandag de 3e ga ik via Bazel Zwitserland, waar ik een nachtje bij mijn zus logeer, op weg naar Alpe d'Huez.

Dinsdagmiddag kom ik aan op de Alpe d'Huez en verken lopend het plaatsje. Ik vind de skilift die me terugbrengt naar de startlocatie, koop een skipas voor donderdag en haal mijn startdocumenten en ontbrekende kleding op.

Rond het finishterrein en het Palais du Sports is het een gezellige drukte van belang. Natuurlijk schalt er nederlandse muziek, zoals Andre Hazes, Jan Smit, De Dijk en Guus Meeuwis, door de luidsprekers. Overal zie je nederlandse vlaggen, sponsorbanners en andere spandoeken hangen. Alpe d'Huez is voor een weekje een nederlandse kolonie.

Ondertussen is een groot deel van mijn collega's nog met de bus onderweg. Terwijl anderen een mooie fietstocht in de buurt maken, of zich in alle rust op één van de campings voorbereiden, ga ik voor het avondeten naar de grote feesttent in het dorp. Niet echt smakelijk, maar wel bijzonder voedzaam.

Na het eten ga ik naar de camping aan het begin van de klim. Daar verblijven een aantal van mijn directe collega's. We drinken een biertje en ik laat mijn tas met droge spullen en mijn koelbox met power-food en power-drinks bij hun achter.

De volgende morgen verken ik lopend het wintersportplaatsje Vaujany. Het is er nu uitgestorven. Ik maak een praatje met iemand die ook van het uitzicht geniet. Hij heeft iets bekends over zich. Dan blijkt dat hij ook brandweerduiker geweest is. We hebben zelfs aan dezelfde duikoefeningen in Zaandam deel genomen. Hoe klein kan de wereld zijn.

Aan het einde van de middag ga ik weer naar de Alpe d'Huez en haal ik mijn ontbijt- en lunchpakket voor de volgende dag op. Na het avondeten in de feesttent ga ik even mijn collega's begroeten die inmiddels hun intrek in het hotel hebben genomen. Na gezellig met elkaar wat koffie met frans gebak genomen te hebben ga ik terug naar mijn eigen hotel.

Lekker slapen, zin in de dag van morgen....!!!!

Alpe d'HuZes 6 juni 2019, KWF-Day....!!!!

Het is 6 juni 1944, de dag die als D-Day de geschiedenis in zou gaan. Een gemêleerd gezelschap van nationaliteiten gaat die dag de strijd aan om de eindoverwinning te behalen.

Het is 6 juni 2019, de dag die voor mij als KWF-Day de geschiedenis in zal gaan. Een gemêleerd gezelschap van fietsers, wandelaars en hardlopers, waaronder een 50-tal in oranje jasjes gehulde Kuypers medewerkers, gaat vandaag de strijd met de Alpe d'Huez aan om zo geld in te zamelen voor het KWF met als einddoel de overwinning op kanker te behalen.

De overeenkomst tussen deze twee data valt mij op als ik dit stukje aan het voorbereiden ben. Ik hoop dat, hoewel dit waarschijnlijk een utopie zal blijken te zijn, we 75 jaar na dato, binnen hetzelfde tijdsbestek, eenzelfde resultaat zullen behalen, namelijk het geheel verslaan van kanker.

De dag begint voor mij om 02.00uur. Na de gebruikelijke ochtendrituelen ga ik op weg naar Bourg d'Oisans waar de start van Alpe d'HuZes plaats vindt. Er staat een harde wind, het is bewolkt en het is koud. Om 04.40 is het dan zover en begint voor mij daadwerkelijk de Alpe d'HuZes.

Gelukkig begint al snel het klimwerk en krijg ik het warm. Dus kunnen het jasje en de sweater uit. In de bochten hangen overal banners en spandoeken. Veel zijn van sponsoren, maar ook veel zijn er als eerbetoon aan mensen die aan kanker overleden zijn. Het maakt veel indruk op me. Ik zie veel verdriet, maar voel tegelijkertijd ook veel saamhorigheid, vriendschap en liefde. Om ongeveer 07.30 kom ik voor het eerst over de finish, begeleidt door, hoe toepasselijk voor mij, "Whatever You Want" van Status Quo.

Vervolgens ga ik vrijwel direct door naar de skilift richting Oz-en-Oisans om vanuit daar met de bus terug naar de startlocatie gebracht te worden.

Aan het begin van mijn tweede klim maak ik een tussenstop op de camping, eet en drink daar wat, trek droge kleren aan, alvorens weer op pad te gaan. Het is nog steeds fris en bewolkt. Dat nodigt niet echt uit om rustig te lopen en te genieten van het uitzicht en de tocht. Even na 12.45 kom ik voor de tweede keer over de finish.

Na een korte stop bij de door de meegereisde partners en kinderen bemensde Kuypers-partytent, ga ik weer via de skilift en de bus terug naar de startlocatie.

Ook nu stop ik weer op de camping om wat te eten en te drinken. Inmiddels zijn de wolken verdwenen en is het een graadje of 25 geworden. Ik laat mijn "vier-beklimmingen-op-één-dag-moet-mogelijk-zijn"-theorie los en besluit om het tijdens deze derde beklimming rustig aan te doen en te gaan genieten van het werkelijk schitterende uitzicht over de route, het dal en de bergtop. Zolangzamerhand begin ik toch "ook wel wat moe" te worden. De laatste kilometer van deze klim loop ik met twee collega's op. Samen met hen bereik ik om 18.30 voor de derde keer de finish.

Na de finish ga ik naar de grote feesttent voor het avondeten. Als ik na het eten weer naar de lift loop, zie ik een grote groep collega's op een terras zitten. Daar wisselen we enthousiast onze ervaringen uit. Helaas kan ik niet al te lang blijven zitten, want de laatste lift gaat al om 20.00 uur...

Eenmaal weer beneden aangekomen loop ik naar mijn auto die ca. 1,5 kilometer van de startlocatie geparkeerd staat en haal snel nog even mijn tas en koelbox bij mijn collega's op de camping op. Eenmaal terug in mijn hotel realiseer ik me dat ik vandaag in totaal 53 kilometer, waarvan er 44 kilometer lang geklommen moest worden, gelopen heb. Doodmoe, maar zeer tevreden, plof ik voorover op mijn bed en val vrijwel direct in een heerlijk diepe slaap.

Alpe d'HuZes, je was een fantastische ervaring. Ik ga vast en zeker nog een keer deelnemen.

"Dank je wel....!!!!"

Meedoen aan Alpe d'HuZes stond al langer op mijn verlanglijstje. Gewoon lekker als sportieve prestatie "even dat bergje een paar keer opfietsen". Maar tot nu toe was het er om allerlei redenen nog steeds niet van gekomen. Ook dit jaar leek het er door een burn-out en een liesbreuk niet van te komen.

In januari 2019 werd ik geopereerd aan mijn liesbreuk. Die operatie had ook een positieve invloed op het herstel van mijn burn-out. Snel daarna voelde ik mij, ook geholpen doordat ik wat hand- en spandiensten kon en mocht verrichten tijdens de verhuizing van iemand uit mijn vriendenkring, een heel stuk beter en begon heel voorzichtig deelname aan de Alpe d'HuZes weer te kriebelen. Zeker toen ook bleek dat het plan van mijn werkgever om met een groep collega's aan de Alpe d'HuZes deel te nemen vaste vormen aangenomen had.

Half maart hakte ik de knoop door toen ik onderweg was naar een Alpe d'HuZes-trainingsclinic van mijn collega's. Ik gaf me op als deelnemer en kreeg een persoonlijke fundraiser-pagina toegewezen. Vrijwel meteen had ik voor ogen hoe ik die pagina wilde gaan vullen. Ik wilde verhaaltjes gaan schrijven over mensen uit mijn vrienden- en kennissenkring die met kanker te maken gekregen hadden. Niet bedoeld als bedelverhaaltjes, maar verhaaltjes vanuit mijn eigen gedachten en emoties.

Wat ben ik blij dat ik dat zo gedaan heb.

Ik wilde die verhaaltjes niet zo maar op mijn pagina zetten. Voordat ik elk verhaaltje plaatste heb ik met de betrokkene zelf of hun nabestaanden (voor zover nog mogelijk) gesproken. Had niet verwacht dat al deze gesprekken zo mooi en warm zouden worden. Zo werd bijvoorbeeld "even een bakkie doen" een gesprek van bijna 5 uur, of kon ik eindelijk "dank je wel' voor alles wat zij samen voor me betekend hadden zeggen, of hoorde ik weer over mooie momenten die ikzelf vergeten was, of mocht ik delen in het geluk dat iemand genezen was.

Het was heel bijzonder en waardevol om met elkaar al die herinneringen weer op te halen. Daarvoor ben ik bijzonder dankbaar.

En verder....????

Deelname heeft mij goed gedaan. Was een mooi doel om mij op te richten. Uiteindelijk heb ik op 6 juni de Alpe d'Huez drie keer lopend bekommen. Die dag heb ik ruim 53 kilometer, waarvan 45 berg op, gelopen. Vooral de derde keer was door de warmte en natuurlijk ook de vermoeidheid, zwaar. Gelukkig herstelde ik snel en kon ik een dag later in Zwitserland nog een berg beklimmen. Het is een hele mooie ervaring voor mij geworden die ik jullie allemaal zeker kan aanraden.

Ik ga, misschien niet al direct volgend jaar, zeker nog een keertje terug.

Wie gaat er dan mee....????

 

Tot slot:

Dank jullie wel voor alle support, op welke manier dan ook;

Dank jullie wel voor jullie tijd om mijn verhaaltjes te lezen;

Dank jullie wel voor alle reacties;

Dank jullie wel voor alle donaties....

 

 

 

 

"A Life Changing Experience....!!!!"

Het Alpe d'HuZes evenement kent 2 slogans:

1) Opgeven is geen Optie

2) A Life Changing Experience

Toen ik mij half maart inschreef om deel te nemen wist ik nog niet hoe waar deze twee slogans zouden zijn.

Opgeven is geen Optie:

Natuurlijk....!!!! Je geeft je ergens voor op en dan moet er getraind worden. Dus lekker aan de slag. Soms met heel veel zin, soms met heel veel tegenzin. Ik beet me vast in mijn trainingsschema. Diverse wandelroute's van een heel wissellend niveau stippelde ik uit. En ik heb me aan dat schema gehouden, want het doel moest gehaald worden. Opgeven was namelijk geen optie....!!!!

Hoe meer ik bezig was met mijn trainingsrondjes en het schrijven van de verhaaltjes, hoe meer ik me realiseerde dat deze slogan vooral ook van toepassing is op de mensen die hun ziekte proberen te overwinnen. Van onderzoek naar onderzoek, van kuurtje naar kuurtje, van behandeling naar behandeling moeten gaan om maar beter te worden. Als ik dat vergelijk met mijn trainingsschema, dan kan ik alleen maar een diep respect hebben voor al die patienten die dagelijks de strijd, soms ook met zichzelf, aan gaan om te genezen.

A Life Changing Experience:

Toen ik mij aanmeldde voor dit evenement werd mij een persoonlijke fundraiser-pagina toegekent. Al vrijwel direct wist ik hoe ik die pagina zou gaan vullen. Wekelijks zou ik een verhaaltje/blog toevoegen. Ik had binnen een dag al helder over wie en wat ik zou gaan schrijven. Ik heb geschreven over enkele mensen uit mijn directe omgeving die geconfronteerd werden met deze ziekte. Voordat ik mijn verhaaltjes/blog plaatste heb ik met alle betrokkenen of hun nabestaanden (voor zover mogelijk) gesproken. Dat werden stuk voor stuk hele mooie gesprekken. Met een lach en een traan haalden we herinneringen op en beleefden met elkaar weer de geschiedenis. Al die gesprekken zal ik nooit meer vergeten.

Maar ook de aanloop naar het evenement zelf was bijzonder. Samen met mijn collega's trainen in Valkenburg, Berg en Dal of Rheden. Allemaal verschillende mensen, van jongste bediende tot de voorzitster van onze holding-directie. Allemaal met een verschillende motivatie en achtergrond, maar allemaal met één en hetzelfde doel. Ook op de dag van het evenement zelf werd dat duidelijk. Zoveel verschillende mensen die belangeloos een prestatie willen leveren om voor een gezins- of familielid, voor een vriend of vriendin, voor die ene collega, voor de vage kennis of gewoon voor het KWF, geld in zamelen zodat het KWF hun onderzoek naar nog betere medicijnen en behandelingen kan voortzetten.

Tijdens mijn drie beklimmingen, mijn doel van vier keer was praktisch niet haalbaar, heb ik heel veel verdriet gezien. Maar daarboven stak met kop en schouders het gevoel van saamhorigheid, kamaraadschap en liefde uit.

Dit hele evenement, met alles erop en eraan, heeft mij in positieve zin veranderd. Voor mij is deelname aan Alpe d'HuZes echt "A Life Changing Experience" geworden.

Ik ga zeker nog een keer terug naar de Alpe d'Huez. Wie gaat er dan mee....????

 

"Dank jullie wel allemaal....!!!!"

Het is al weer een poosje geleden dat ik de Alpe d'HuZes opgelopen ben.

In totaal liep ik die dag 53 kilometer, waarvan 45 kilometer bergop.

De dag begon bewolkt, koud en met veel wind.

Om een uur of twee braken de wolken open en kon ik in het zonnetje bij een aangename 25 graden voor de derde keer naar boven lopen.

Het is voor mij een evenement om nooit te vergeten.

Niet alleen de dag zelf, maar vooral ook de voorbereidingen.

 

Dank jullie wel allemaal voor:

- jullie support, voor, tijdens en na het evenement;

- jullie donaties, op welke manier dan ook.

 

Mede dankzij alle donaties kan het KWF weer verder met het ontwikkelen van nòg betere medicijnen en behandelingen.

 

Otto

 

Thank you to my Sponsors

30

Corleone Classic Rock in De Partner te NIeuwegein

Op 12 mei speelde Corleone Classic Rock You Can't Refuse in de Partner te Nieuwegein. Samen met de Funky Blue Bastards maakten we er op deze Moederdag een mooi feestje van. Bedankt voor jullie aandacht voor Alpe d'HuZes en de donaties....!!!!

33

Corleone Classic Rock in Gasterij & Partycentrum De Bruine Kip in Beusichem

Eerste paasdag speelde Corleone (Classic Rock You Can't Refuse) het dak eraf bij Gasterij De Bruine Kip in Beusichem. Tussendoor vroegen we een paar keer aandacht voor Alpe d'HuZes en het KWF. Dat betaalde zich weer uit in een mooi aantal donaties en vooral aandacht voor het werk wat het KWF nog te doen heeft!. Dank julliie wel allemaal voor jullie bijdragen.

26

Raymond

Zet hem op Otto, ga voor de 6 keer

30

Dirk Scheele Producties

Hoi Otto Wat gaaf en bijzonder dat je dit doet. Ik wens je veel succes. Groetjes Dirk Scheele

100

Otto Wiegand

Veel succes en sterkte met deze zware beproeving. Ik doe je het niet na. Otto

50

N Verwer

Zet m op tijgert! 🤣👍

100

JHB Consultancy B.V.

Gave aktie! Suc6 met je beklimmingen en probeer ervan te genieten!

50

Gonny en Chris Scheele

56

Caren van Lente

Go for it!

10

Fam Bekking

doe je best ouwe reus!

50

Corleone

Wij zijn als Corleone, de bandleden en onze partners, trots op jouw deelname aan Alpe d'HuZes. Het was mooi om jou op ons podium de mogelijkheid te bieden om aandacht te vragen voor Alpe d'HuZes en voor het KWF in het bijzonder. Nu hoef je alleen nog maar even dat bergje een paar keer op....!!!! Succes....!!!! Arjan en Marga Don en Jolanda Jorgen en Diana Vincent en Carin

60

Sophie Ouderkerk

Super gedaan Otto, we zijn trots op je!!!

26

Goos Baas

Succes Otto !!!!!!

26

Denise Veerman

Good luck!

106

Pierre Jacobs

Wat een prestatie Otto, dank je wel...

10

Annemarie Dorhout

Topper!!!

56

O.K. Lubbers Handelsonderneming

6

Bas

One4theTeam - Kuijpers

37

Corleone Classic Rock in 't Zwaantje Deest

Zaterdag 30 maart speelde Corleone (Classic Rock You Can't Refuse) in 't Zwaantje te Deest. Tijdens het optreden vroegen we een paar keer aandacht voor Alpe d'HuZes en het KWF. Dat betaalde zich uit een mooie financiele bijdrage van jullie. Bedankt voor jullie belangstelling en donaties!

100

Anonymous

Hallo Otto, we hebben je gesponsord. We zijn ook sponsor van Roparun. Veel succes en vooral veel plezier op de Alp. We spreken elkaar gauw weer. Gr Hans en Michael.

75

Eek & Wim

Beste Otto, Drie keer heb je de top bereikt....!!!! Dank je wel voor het verhaal en je prestatie tijdens deze mooie maar ook loodzware tocht. Zoals beloofd....! Tot gauw. Eek & Wim

10

Marco Kastelein

Top gedaan Otto, trots op je man. Sterkte en we spreken elkaar snel...

26

Pien Langedijk

Je kan het! Trots op jou!

25

Joop&Dini

Wat een mooie presentatie, Deze donatie is van Joop&Dini.

10

Linda Bogaert

Een bijzondere prestatie ga je neerzetten voor een prachtig doel.

20

Angele

Succes!! Zet hem op.

20

Anonymous

100

Corleone Classic Rock op Kerspop Beusichem

Op Hemelvaartsdag speelde Corleone (Classic Rock You Can't Refuse) het festivalterrein plat tijdens Kerspop in Beusichem. In de aanloop naar het optreden hadden we diverse keren aandacht gevraagd voor de deelname van onze bassist aan Alpe d'HuZes. Ook tijdens het optreden zelf vroegen we weer jullie aandacht hiervoor. En dat hebben we geweten....!!!! Wat een mooi bedrag werd er door jullie gedoneerd....!!!! Hartelijk dank voor jullie gulle giften....!!!!

25

OP+/de ONT-wikkelaar

Wij steunen jouw deelname van harte Otto! En natuurlijk van alle medewerkers van Kuijpers die zich met elkaar sterk maken voor het inzamelen van geld voor onderzoek. Namens de begeleiders van de leergang Kuijpers ProjectManagement wensen we jullie heel veel succes! Doelgericht hogerop! Cor de Bruijn en Jacqueline Huisman

106

Jojo

Trots op jou en je doel x

50

Bram van Velzen

Hej Otto, succes! Bedankt voor de wederdienst ook :)

60

Harm Ouderkerk

Klasse! We zijn enorm trots!

106

mic europe b.v.

Goed gedaan jongen!!

100

Diego Sports Smulders

Vriend, Respect wat je gaat doen! Zet hem op en laat wat van je horen. Groetjes Diego

106

Frieda Ouderkerk

Gefeliciteerd met je verjaardag Otto. Dze donatie In plaats van een verjaarskado!

56

Mickey en Hanny Hovers

Mooi, geef die berg van katoen, geniet er ook van, moet kikken zijn, op naar je streef bedrag.gr uit Maarssen

10

Claudia, Ferry, Anouk, Nick en ? van Lieshout

Mooi initiatief kerel! Heel veel succes namens ons!

10

Margit Stellingwerf

Heel veel succes, Otto. We spreken elkaar!

26

Otto

Als er één donatie over de brug is, volgen er (hopelijk) meer.....

26

Petra

Never give up.

26

Arjan en Marga Spaan

26

Kevin

Na lang en hard trainen hiervoor weet ik dat het je gaat lukken. En met de motivatie van dit mooie doel al helemaal. Succes

Show more