search

Bas Mulder Award

Nog
dagen,
uur,
minuten en
seconden
1423189
Gedoneerd

Bas Mulder Award

Wie was Bas Mulder?

Bas Mulder was een van de vele jonge deelnemers aan Alpe d’HuZes en het toonbeeld van goed en gelukkig leven met kanker. Ondanks lymfeklierkanker wist hij de berg meerdere keren te bedwingen. Gedurende de vier jaar van zijn ziekte wist hij mensen van alle leeftijden te inspireren en te laten inzien dat je altijd iets van je leven kunt maken. Hoe moeilijk ook en hoe kort soms. Zijn motto was: aan wat je overkomt kun je veelal niets doen, aan hoe je ermee omgaat des te meer.

Bas is op 9 september 2010 op 24-jarige leeftijd overleden. Ter ere van hem heeft de Stichting Alpe d'HuZes de Bas Mulder Award in het leven geroepen. Met deze prijs inspireren wij jonge wetenschappers om het uiterste van zichzelf te geven. In creatieve en onafhankelijke zin. In geestelijk en fysiek opzicht. Nooit opgeven. Niet tijdens het leven en zeker niet tijdens het onderzoek.

Hieronder vertelt Harrie Mulder, de vader van Bas, over zijn zoon.

Bas Mulder: Een nieuwsgierig ventje dat nooit wilde opgeven

BasMulder.png“Als er een woord in aanmerking komt om Bas te omschrijven is het wel ‘sociaal’. Hij zwaaide altijd naar iedereen, zocht altijd contact met mensen. Hij was een echte allemansvriend”, vertelt Harrie Mulder thuis in Harderwijk. “Bas was ook erg nieuwsgierig. Hij wilde alles ontdekken. Hij heeft ooit gezegd: ‘Ik zou wel eens even dood willen zijn, dan weet ik ook hoe dat is’.”

Bas zag op 13 juni 1986 het levenslicht. Drie jaar later werd zijn broer Steph geboren. Als oudste van de twee was Bas de meest extraverte. Hij had belangstelling voor mensen, legde gemakkelijk contact, had een uitgesproken mening en wilde overal de beste in zijn. “Op een dag bezochten we Amsterdam, want Bas was nieuwsgierig naar de grote stad”, herinnert Harrie zich. “Bij aankomst op het centraal station was hij verbaasd over het gebrek aan bomen en ander groen. Hij stak zijn mening daarover niet onder stoelen en banken. Harderwijk was toch mooier, want daar was veel meer groen.”

Sport was belangrijk in zijn leven

Sport was belangrijk in het leven van Bas. “Hij probeerde veel sporten uit, vond alles leuk en was in alle sporten die hij beoefende, gewoon goed. Hij wilde ook altijd de beste zijn. Steph, zijn jongere broer, was zijn maatje. Zij konden goed met elkaar opschieten, respecteerden elkaar en hadden nooit ruzie. Een verschil van mening werd direct uitgepraat.”

Vlak voordat hij zou beginnen met zijn HBO-studie bouwkunde werd bij Bas lymfeklierkanker vastgesteld. Hij was toen twintig jaar en stond midden in het leven. “Het was een klap voor het hele gezin. Een spannende tijd met chemokuren en veel bezoeken aan het ziekenhuis brak aan.”

Na enkele maanden, net voor Kerstmis 2006, werd Bas ‘schoon’ verklaard. Maar een kleine twee jaar later, in augustus 2008, bleek de lymfeklierkanker, Non-Hodgkin, terug te zijn. Weer brak er een tijd aan van chemokuren, moe en ziek zijn, haaruitval, onzekerheid en veelvuldige ziekenhuisbezoeken. “Deze keer werd er ook stamceltransplantatie in het behandelplan opgenomen. Door het toedienen van de eigen stamcellen kan het kapotte beenmerg beter herstellen.”

Een voorbeeld van positief denken

De behandeling leek aan te slaan. Na een aantal maanden was Bas weer ‘schoon’, maar de ziekte kwam voor de derde keer terug. “De vraag was hoeveel veerkracht hij nog had. Maar Bas was een voorbeeld van positief denken. Hij kon niet geloven dat hij deze strijd zou verliezen. Hij was jong, in goede conditie, at gezond en had buiten de periodes dat hij chemokuren kreeg, geen bijzondere klachten.”

Een nieuwe behandelperiode met bestraling, een chemokuur en een stamceltransplantatie brak aan. De transplantatie zou deze keer niet met stamcellen uit zijn eigen lichaam worden toegepast, maar met donorcellen. “Zijn broer Steph bleek geschikt als donor. In oktober 2009 werden er echter uitzaaiingen geconstateerd, waardoor de transplantatie in gevaar kwam. Uiteindelijk vond die toch plaats, maar pas in het voorjaar van 2010.”

Met een oerschreeuw over de top

Ondanks de teruggekeerde kanker deed Bas in juni 2010 mee aan Alpe d’HuZes. Met hulp van vele vrienden, gedragen door zijn tomeloze inzet en onder het uitbrengen van een ‘oerschreeuw’ bereikte hij de top. “Dat was een prachtig moment. Hij liet weer zien dat hij een echte vechter was.”

BasMulderBank.pngMaar uiteindelijk verliest Bas de ongelijke strijd. Op 9 september 2010 overleed hij thuis in Harderwijk, slechts 24 jaar oud. Ruim zevenhonderd mensen waren aanwezig bij zijn begrafenis. Voor zijn ouders, broer en vriendin begon een leven zonder Bas. “We hebben een grote steen uit het Zwarte Woud gehaald en als grafsteen laten plaatsen”, vertelt Harrie, die ter nagedachtenis ook nog twee ‘Bas-banken’ maakte. Eén werd op de Ermelose heide geplaatst, de ander op de Liesberg bij Nunspeet.

De familie heeft de stichting B.A.S. voortgezet en blijft zich inzetten voor Alpe d’HuZes. De afgelopen jaren hebben de Mulders een grote hoeveelheid sponsorgeld bij elkaar gefietst. Ook dit jaar zijn ze aanwezig op Alpe d’Huez en nemen ze deel aan de actie.

“Bas geloofde dat er iets was na de dood. Als dat zo is, denk ik dat hij deze week glimlachend naar beneden kijkt. Hij ziet dat alle mensen van wie hij hield, zijn gedachtegoed levend houden.”

Voor meer informatie over Bas Mulder en/of de Bas Mulder Award:

Laatste nieuws

Bijzonder: “De periode ná de kanker was heftiger. Ik ben niet meer dezelfde persoon.”

18-01-2017

Op 1 juni 2017 gaan bijna 5.000 mensen de Alpe d’Huez beklimmen. Allemaal met hetzelfde doel: een bijdrage leveren aan de strijd tegen kanker. In de serie ‘Bijzonder’ lichten we er enkele deelnemers uit. In deze aflevering is Imke de Bruijn aan het woord. Zij weet na het overwinnen van baarmoederkanker als geen ander hoe belangrijk het is om geld in te zamelen voor de strijd tegen kanker. Ze doet al jaren mee in het roze team van Lekker Belangrijk.

Lees verder

Bijzonder: “Ik zet mijn hart open en ik schrijf. Dan is al mijn narigheid niet voor niets.”

13-01-2017

In deze aflevering van de serie ‘Bijzonder’ vertelt Hebe van Lierop haar verhaal over de ziekte van Kahler. Zij gaat samen met haar man en haar team Carpe Diem Alpe d’HuZes lopen en heeft het boek ‘Kanker, je zult het maar hebben’ geschreven om anderen te helpen, troosten en steunen.

Lees verder

Column Johan van der Waal (23)

11-01-2017

Natuurlijk wens ik eenieder een goed, gelukkig en gezond 2017. Een jaar vol uitdagingen ligt voor ons, en het is aan ons om van iedere dag iets moois te maken!

Lees verder

Onze sponsors