Anja de Bruin

Alpe d'HuZes 2020

My Activity Tracking

21
kms

My target 0kms

Waarom ik meedoe aan Alpe d'HuZes

Het wordt dit jaar mijn 8e keer naar Alpe d’HuZes. Ik ben op 8 december geboren. Mijn moeder is van 8 juli. Het cijfer 8 is, naast 6, mijn geluksgetal. 

Het is 8 jaar nadat de kanker mij trof en ik ben gezond. Het gaat mij goed. Ik geniet alle dagen van het leven. Van ons gezin. Van onze vrienden. Van het zonlicht dat ’s ochtends vroeg de tuin in kruipt. Van de vogels die hun lied zingen. Van de kat die ligt te spinnen op mijn schoot. Van een verse bak koffie. Van een heerlijk stuk appeltaart tijdens mijn wandelingen tongue-out
 
Ik mag daarvan genieten, want ik kreeg die kans na de kanker. Waar anderen die kans niet kregen, omdat hun muntje de verkeerde kant op rolde in het leven. 

What’s in a number? We gaan het dus weer doen, alleen anders dan voorgaande jaren........
 
Dit jaar ga ik voor het eerst de berg niet beklimmen. Geen trainingen. Geen kilometers en stijgingsprocenten vreten. Dit jaar ga ik uitsluitend als vrijwilliger naar de berg.
Als lid van een geweldige groep mensen; Team Deelnemerscoördinatie
- Het team wat dagelijks de mailbox binnen de organisatie beheert met alle vragen die deelnemers maar kunnen hebben met betrekking tot het evenement. 
- Het team wat er straks voor zorgt dat alle deelnemers hun tenues ontvangen, hun startbescheiden. 
- Het team wat net dat stapje extra doet om een probleem van een deelnemer opgelost te krijgen.
Niet alleen straks in Frankrijk op de Alpe maar, voordat we in Frankrijk zijn, ook nu, op dit moment, gewoon thuis vanaf onze computers, en dat bijna 24/7. Een vrijwilligerstaak die geweldig is om te mogen doen.
 
Ik heb die kans gekregen doordat, met geld van Alpe d'HuZes, vooruitgang geboekt blijft worden op het gebied van kennis en bestrijding van kanker.
En omdat ik vind dat iedereen een kans verdient op goede vooruitzichten met of na kanker, ga ik dus ook in 2020 naar Alpe d’HuZes.
 
Dat wil ik natuurlijk niet doen met een actiepagina waarbij mijn streefbedrag op 0 staat. Dat snapt iedereen wel. 
Gun jezelf de kans om de eerste te zijn die mij van die 0 afhaalt…….Als die hatelijke 0 weg is, mag er evengoed gedoneerd worden want iedere euro is belangrijk cool
 
Enne.....je weet het: iedere euro gaat voor 100% naar het doel waarvoor het gegeven is. Iedereen binnen de organisatie van Alpe d'HuZes is vrijwilliger en ontvangt geen enkele vergoeding voor datgene wat zij doen. Wij dienen geen onkostenbonnetjes in. Koffie betalen we zelf. Broodjes tijdens een werklunch ook. De verreden kilometers gaan niet in een dienstauto, maar in onze eigen auto en de benzine betalen we zelf. Zo weet je waar je geld voor gebruikt wordt! Alpe d'HuZesser ben je vanuit je hart voor een ander!! 
 
Mag ik weer op jullie rekenen?!
 
 
 

My Updates

November

November is mijn borst-controlemaand.

Ik probeer het maken van een afspraak altijd zo lang mogelijk uit te stellen. Als je eenmaal bent aangeraakt door het spook van de kanker, is het soms verleidelijk om de tactiek van de struisvogel aan te hangen……..

Natuurlijk mag ik mijn kop niet in het zand steken, dus bel ik uiteindelijk maar met de poli chirurgie/oncologie. Terwijl ik aan het bellen ben, gaat er ineens een lampje branden. Was het niet zo, dat ik een extra jaar mocht overslaan als ik dat wilde en mij goed voelde……..?

De verpleegkundige aan de andere kant van de lijn bevestigt mijn vermoeden. Ik hoef pas in 2020 voor controle te komen. Er valt een last van mijn schouders, want de controles geven, ook na zo veel jaar, toch altijd hun spanning.

Via Facebook ontvang ik een berichtje dat onze 10-jarige kleinzoon mee doet aan een toneelvoorstelling in zijn woonplaats. Met bewondering, want ga er maar aanstaan zo in de spotlights cool, bekijk ik de foto’s. Tegelijk ben ik blij en dankbaar dat ik deze gebeurtenissen mag meemaken, want mijn eigen moeder heeft dit niet mogen meemaken. Ze heeft zelfs de geboorte van onze kinderen, haar eigen kleinkinderen niet eens meegemaakt. Omdat haar borstkanker dodelijk was en in een korte periode haar leven, haar lijf en haar geest verwoestte.

Mijn moeder werd maar 40.

Ik heb al 42 jaar geen foto’s van haar. Ik heb geen voorstelling van hoe mijn moeder er nu uitgezien zou hebben. Of hoe zij er bv op haar 60e uitgezien zou hebben. Ik mis al 42 jaar een koppie kunnen halen, vrouwen-dingen kunnen bespreken, die kleine simpele dingen kunnen doen en delen die het leven zo leuk maken.

Het maakt de novembermaand toch altijd wat anders dan de andere maanden, omdat ik juist in die maand altijd het gevoel heb van ‘ ik wel en zij niet’. Ik had mijn moeder nog zo veel jaren gegund en mijzelf nog zoveel jaren een moeder……..

 

Thank you to my Sponsors

6

Anonymous

10

Anonymous

Topper ben je Anja! Nog wel een 0 maar Wel iets ervoor! Loper fietst of vrijwilliger het naakt niet uit allemaal met de zelfde intentie de kanker verslaan! Heel veel succes en ik vermoedt dat jij die berg evengoed in juni beklimt

10

Aad Peerdeman

Show more