Karlijn van Oosterhout

Alpe d'HuZes 2020

Waarom ik meedoe aan Alpe d'HuZes

1-12-2019. Twee jaar verder. Ongelofelijk. Die vreselijke diagnose die we op 1-12-2017 kregen, staat nog altijd op ons netvlies gebrand. Maar wat is de tijd sindsdien voorbij gevlogen en wat zijn we blij en dankbaar dat Michael er nog is. Hoe kan het? Noem het geluk, ‘against all odds’, een wonder zo je wil. Michael hoort bij de ‘lucky’ few. Maar 30% van de mensen is twee jaar na zo’n diagnose nog in leven.

En hoe! Hij is niet gewoon ‘in leven’. Hij staat vol in het leven. Met volop energie. Weer volledig aan het werk. En zeer volhardend in het realiseren van steeds nieuwe doelen.

Zo heeft Michael in Ans’ laatste dagen beloofd dat hij in 2020 weer mee zou doen aan Alpe d’Huzes. Inmiddels is de oprichting van Knokploeg 2.020 een feit! Naast Michael en ik, zitten Evi en Dieke, mijn pa Kees en Patrick en Nick Simons in ons team. Dieke heeft een geweldige nieuwe fiets gekregen waarmee ze kan trainen en het eerste sponsorgeld is al binnen. In de komende maanden meer!

IMG-20191123-WA0007

Het overlijden van Ans is inmiddels alweer bijna drie maanden geleden. Michael en zijn broer zijn druk geweest met alles wat je allemaal moet doen als je geen ouders meer hebt. We hebben veel spullen uitgezocht en verkocht en al heel binnenkort komt er iemand anders in haar appartement wonen. Heel gek. Vooral Dieke mist Ans enorm. De gezellige woensdagmiddagen. De lekkere snoepjes. De extra aandacht voor haar als jongste kleinkind. De knuffels. En soms lijkt het of oma gewoon nog online is en iets gaat typen, maar dat blijkt dan ome Patrick te zijn die met oma’s telefoon bezig is…

Maar het ‘normale leven’ gaat ook verder. Evi’s eerste periode op de middelbare school zit er alweer op. Ze heeft leuke, lawaaiige nieuwe vriendinnen gemaakt (ik kan je een slaapfeestje met 6 brugklassers afraden), is officieel benoemd tot de allerkleinste van de school, zit in de leerlingenraad (want dan mag je je overal mee bemoeien) en haalt goede cijfers. Uiteraard vinden alle docenten haar zóooo lief, gemotiveerd en serieus. Haar pubergedrag bewaart ze duidelijk voor thuis.

Michaels hoogtepunt van de afgelopen maanden is ongetwijfeld de vondst van ‘Gloves in a bottle’. Door hem omschreven als wondermiddel voor zijn inmiddels-dus-niet-meer-kapotte handen en voeten. Bij toeval ontdekt in de apotheek. Hij heeft een flesje van het spul in zijn tas en smeert zich zelfs op kantoor in. I rest my case. Case. Ja, dat is Michael inmiddels ook. Die operatie die zou komen? Die kwam niet. Niet omdat de chirurg het niet wilde, maar omdat wij er, alles opgeteld en afgetrokken, geen goed gevoel bij hadden. Maar we hadden een heel goed gesprek, blijven in contact met de chirurg en hebben inmiddels een heuse ‘casemanager’ toegewezen gekregen. Als het goed is, hoeft de case nu niet meer overal zelf achteraan, maar doet zijn manager dat.

En ik? Ik ben blij dat ik al het geglibber van Michael, Evi en Dieke in goede banen kan leiden en dan ook nog mijn werk kan doen. Op twee plekken manager zijn is veeleisend, maar ik vind het heel erg leuk (want dan mag je je met heel veel cases bemoeien). Nu stomen we op richting Sinterklaas, Michaels verjaardag, kerstmis en oud & nieuw. Helaas allemaal voor de eerste keer zonder Ans, maar gelukkig nog wel met Michael.

My Achievements

Ik heb me ingeschreven

Foto's toegevoegd

Zelf een eerste donatie gedaan

Vijf donaties ontvangen

Streefbedrag gehaald

Streefbedrag hoger dan 3500 ingevuld

Emails verstuurd

Pagina gedeeld op social

Donateurs bedankt

Thank you to my Sponsors

26

Ma en pa

Veel succes

190

Karlijn, Michael, Evi en Dieke Kops

1/6 deel opbrengst steun AD6 bij afscheid Ans

Show more