Maarten de Jong

Alpe d'HuZes 2020

Hoe de Alpe D'huez mijn 'jongensdroom' werd

Ik ben (pas) één persoon in mijn directe omgeving kwijtgeraakt aan kanker. Ik besef me heel goed hoe bijzonder dat is, en hoe gelukkig ik mijzelf daarmee mag prijzen. Die ene persoon was mijn opa en, hoe hard het wellicht ook klinkt: ik kan hem mij niet meer herinneren. 

Wat ik me wél heel precies kan herinneren, is het moment dat ik verliefd werd op wielrennen- en in het bijzonder op bergetappes. In 2006 bracht ons gezin de zomer door op de Franse camping 'Les Suchères', onder Bourges. 's Middags verzamelde de wielerliefhebbers van de camping zich in het typische Franse campingcafé (dat tevens fungeerde als bakkerij, postkantoor, telefooncentrale en restaurant) om te zien hoe Floyd Landis de rol van 'American Hero' overnam van Lance Armstrong. 

Twee weken lang reed Landis zonder moeite zij aan zij met topfavorieten Carlos Sastre, Oscar Peirero en Dennis Mensjov. Twee weken lang speelde dit viertal een complex schaakspel op hetzelfde bord. En twee weken lang schoven de mannelijke gasten van de camping rusteloos heen-en-weer op hun stoel; wachtend op het moment dat één van de favorieten zijn kaarten op tafel zou leggen. De favoriet die dat als eerste aandurfde was Landis. In de vijftiende etappe van dat jaar reed hij een rit die ik nooit meer zou vergeten. Het was de eerste keer dat ik getuige was van een kampioenenrit op de mythische Alpe D'Huez. Met grote ogen keek ik toe hoe Landis, piepend en krakend, de ene na de andere haarspeldbocht nam en staand op de pedalen de Alpe bevocht. Het typische beeld van een lijdende renner op een stijle klim is iets waar iedere wielerliefhebber even stil van wordt. En iedere wielerliefhebber herinnert zich 'zijn eerste keer' waarop hij dat heeft bewonderd. Ik was opslag verliefd op wielrennen, klimmen, en in het bijzonder: de Alpe D'huez.

Floyd Landis zou nog geen maand later worden gepakt op dopinggebruik. De hele wereld viel over hem heen en het wielrennen als topsport verdween in een verdomhoekje. Maar niet voor mij. Ik trok me niets aan van de gevallen 'gele trui', of de ongeloofwaardigheid van het wielrennen. Ik was in 2006 immers geen fan geworden van Landis. Sastre, Pereiro en Mensjov deden me al helemaal niets. Ik was verliefd geworden op de alpen. En op de krankzinnigen die ervoor kiezen om er met een vederlicht fietsje op en af te rijden. Dat wilde ik ook. Het zou nog 13 jaar duren voordat ik mezelf ervan overtuigde dat ik het ook daadwerkelijk kon...

Landis koos ervoor om de Alpe op te fietsen met behulp van testosteron/epitestosteron. Daar kun je van vinden wat je wilt, maar het geeft een duidelijk signaal af over de zwaarte van een dergelijke beklimming. Zelfs professionals durven hem schijnbaar niet aan zonder wat 'extra zekerheid'. Op 4 juni 2020 rijden er duizenden amateurs 'clean' naar boven. Zonder hulp van verboden middelen of andere hulpstukken en puur op de liefde die zij voelen voor anderen. Zij kiezen bewust voor die lijdensweg, omdat ze weten dat de confrontatie met kanker nóg zwaarder is. 

Als u overweegt om aan mij te doneren, doe dat dan niet om mijn persoonlijke verhaal. Ik heb u mijn jongensdroom enkel verteld om uw aandacht te vragen voor die duizenden andere renners die wél geconfronteerd zijn met deze verschrikkelijke ziekte. Een donatie aan mij is een waardering aan eenieder die op 4 juni a.s. naar boven fietst.

Hartelijk dank,

Maarten de Jong

Thank you to my Sponsors

20

Nienke de Jong

50

Robin Vierhout

succes maat!

26

Paul de Jong

Erg veel succes!

1.000

Huisartsenpraktijk H.J. de Jong

Geweldig dat je dit gaat doen, we steunen je van harte! Op naar de voorbereidingen!

Show more