Milou Litjens

Alpe d'HuZes 2020

Waarom ik meedoe aan Alpe d'HuZes

Driemaal is scheepsrecht!

 Dit jaar doe ik alweer voor de derde keer mee aan de Alpe d'HuZes. Wie had dat nu verwacht drie jaar geleden? Ik zelf niet in ieder geval!

 Je kunt je afvragen, waarom doe je dat toch weer? Nou, zoals een aantal van jullie weten kom ik in mijn werk dagelijks in aanraking met mensen met kanker, in alle levensfasen van ons volwassen leven. Dit is nu niet echt een onderwerp waar ik graag “gezellig” op een verjaardag of op een feestje over praat. Veel mensen reageren met “ohh, wat heftig!”, “neem jij dan nooit je werk mee naar huis? " of “de oncologie afdeling, dat is toch waar mensen dood gaan?”.

 Gelukkig gaat tegenwoordig niet iedereen meer dood aan kanker. Dat is iets waar de deelnemers Alpe d’HuZes en ik dus ook een beetje, de laatste jaren aan bij hebben gedragen. In mijn werk leer ik dagelijks deze mensen en hun naasten steeds een beetje beter kennen. Zoals mensen die de kans krijgen om te genezen. Deze mensen verbazen mij keer op keer waar zij de veerkracht vandaan halen als zij opnieuw een tegenslag hebben,  hoe zij omgaan met het verlies van gezondheid en het verlies van vertrouwen in hun lichaam. Maar ook hoe zij stoeien met de gevolgen van een kanker behandeling, zoals verminderde concentratie en vermoeidheid.

Ook de mensen die weten dat zij niet meer beter worden spreek ik geregeld. Hoe moeilijk is het om je voor te bereiden op de dood, als het misschien nog wel vijf jaar kan duren? Als je stabiel blijft en je omgeving stopt met rekening met je te houden? Hoe moeilijk is het als je eigenlijk genezen bent en het ineens tien keer zo hard terug komt?

 Al deze mensen die ik zie dragen een zware last met zich mee, maar laten mij telkens opnieuw zien wat de waarde van het leven is en hoe je weer op kunt krabbelen na een tegenslag. Hoe je moet genieten van de kleine dingen in het leven, die de meeste gezonde mensen veel te weinig doen. Ik krijg elke dag opnieuw de kans om een deel uit te maken van iemands leven op het moment dat zij het meest kwetsbaar zijn. Is het soms zwaar? Ja, soms wel. Is het heftig? Nee, het is een ontzettend mooi beroep waar ik inderdaad af en toe wel iets mee naar huis neem, maar dat is menselijk.

 Dit jaar ga ik weer samen met mijn vriend Ton, mijn vader Jos, mijn schoonzusje Noortje en mijn schoonouders Astrid en Herman mee doen aan de Alpe d’HuZes. Het allerliefst zou ik de berg zes keer op fietsen, maar ik weet dat dit misschien een beetje ambitieus is. Wat ik in ieder geval ga doen is denken aan alle verhalen die ik de afgelopen twee jaar heb gehoord. Op momenten dat ik er even doorheen zit zal ik denken aan de veerkracht die mijn patiënten mij laten zien en opkrabbelen. Als ik  mezelf teveel focus op die zes keer, zal ik gas terug nemen en net als zij genieten van die kleine geluksmomentjes daar op de berg. Uiteindelijk hoop ik dat ik kan zeggen dat ik alles heb gegeven en dat ik een stapje dichter bij mijn persoonlijke doel ben, het leven met of na kanker zo dragelijk mogelijk maken voor mijn patiënten en hun naasten.

My Achievements

Ik heb me ingeschreven

Foto's toegevoegd

Zelf een eerste donatie gedaan

Vijf donaties ontvangen

Streefbedrag gehaald

Streefbedrag hoger dan 3500 ingevuld

Emails verstuurd

Pagina gedeeld op social

Donateurs bedankt

My Updates

Alweer zes jaar

Een tijdje geleden las ik in een artikel over de “verjaardag” van kanker. Iets wat ik in mijn spreekkamer ook nog wel eens terug hoor van patiënten die in de follow-up zitten. Bij iedere jaarlijkse controle zien zij zichzelf weer in die wachtkamer zitten en komt het gevoel van toen weer naar boven. Of ze dit nu willen of niet.

Dit jaar “vier” ik de zesde verjaardag van het overlijden van ons mam. Gek genoeg met voldoende kennis over rouw en verlies, maar zelf wil ik niet graag accepteren dat die gevoelens en beelden van toen weer omhoog komen. Ieder jaar opnieuw denk ik “kop op, je bent al zoveel verder” en ieder jaar overvalt het mij weer.

Mam, wat ben ik blij voor jou dat jij deze gekke tijden niet mee hoeft te maken. Maar mijn God wat mis ik jou!

Thank you to my Sponsors

20

Annemie Jonkers

Veel succes en plezier Milou

5.818

Hortilife BV

20

Aniek Rooijackers

Zet hem op Milou!! 💪

Show more